آیا باب اسفنجی بعد از این همه سال هنوز می‌تواند ما را بخنداند؟
جواب کوتاه است: بله، آن هم بدون حتی ذره‌ای تلاش برای جدی بودن.

«باب اسفنجی: جست‌وجو برای شلوارمکعبی» دقیقاً همان چیزی است که از یک فیلم باب اسفنجی انتظار دارید؛ شلوغ، پرسرعت، بی‌منطق و به‌شدت سرگرم‌کننده. فیلم از همان ابتدا نشان می‌دهد که قصد ندارد مخاطب را با داستان‌های پیچیده یا پیام‌های سنگین درگیر کند. همه‌چیز از یک آرزوی بسیار ساده شروع می‌شود: باب اسفنجی می‌خواهد «آدم گنده» به نظر برسد تا بتواند سوار یک ترن هوایی شود. همین هدف کوچک، موتور یک ماجراجویی بزرگ، پرهیاهو و کاملاً کارتونی می‌شود.

در این فیلم، باب اسفنجی همان شخصیت آشنایی است که سال‌هاست دوستش داریم؛ خوش‌قلب، ساده‌دل و آماده‌ی ورود به هر دردسری که بوی هیجان بدهد. در کنار او، پاتریک با حماقت دوست‌داشتنی‌اش، آقای خرچنگ با گذشته‌ی عجیب و اغراق‌شده‌ی دزد دریایی، اختاپوسِ همیشه ناراضی و حتی گری، هرکدام نقشی دارند که بیشتر از پیش روی شوخی و اغراق بنا شده است. فیلم از این شخصیت‌ها استفاده می‌کند تا یک چیز را ثابت کند: هنوز هم می‌شود با همین فرمول قدیمی، خلاقانه خندید.

یکی از نقاط قوت اصلی فیلم، ریتم بی‌وقفه و شوخی‌های پشت سر هم آن است. چه شوخی‌های کلامی، چه طنز فیزیکی و چه موقعیت‌های کاملاً ابزورد، همه با سرعتی سرسام‌آور از راه می‌رسند. فیلم حتی از ترس، نفرین، جهان زیرین و ارتش اسکلت‌ها هم یک موقعیت کمیک می‌سازد؛ بدون اینکه ذره‌ای نگران منطق یا باورپذیری باشد. این همان جسارتی است که باب اسفنجی را از بسیاری از انیمیشن‌های امروزی متمایز می‌کند.

از نظر بصری هم «جست‌وجو برای شلوارمکعبی» چیزی کم نمی‌گذارد. طراحی جهان زیرین، موجودات عجیب، دژهایی شبیه مراحل بازی‌های ویدیویی و رنگ‌های تند و زنده، فیلم را به یک جشن تصویری تبدیل کرده‌اند. این تصاویر نه‌تنها چشم‌نوازند، بلکه کاملاً در خدمت ریتم تند و فضای دیوانه‌وار داستان قرار دارند.

در نهایت، این فیلم بیش از هر چیز یک انتخاب حال‌خوب‌کن است. نه می‌خواهد عمیق باشد، نه ادعای فلسفی دارد؛ فقط می‌خواهد شما را بخنداند. اگر به‌دنبال یک تجربه‌ی سرگرم‌کننده، یک تماشای خانوادگی یا حتی یک استراحت کوتاه از جدیت روزمره هستید، «باب اسفنجی: جست‌وجو برای شلوارمکعبی» دقیقاً همان مقصدی است که ارزش برگشتن به بیکینی باتم را دارد.