تمام بازیگرانی که لباس بتمن را به تن کردند؛ از ۱۹۶۶ تا امروز (قسمت اول)

شخصیت بتمن در سینما بازیگران مختلفی داشته و منبع داستانی او الهام‌بخش نسخه‌های بسیار متفاوتی از این شخصیت بوده است.

بتمن که در سال ۱۹۳۹ خلق شد، بیش از هر ابرقهرمان دیگری به پرده سینما راه پیدا کرده است. استودیوی کلمبیا پیکچرز در سال‌های ۱۹۴۳ و ۱۹۴۹ شوالیه تاریکی را به سینماها آورد؛ اما این آثار تفاوت زیادی با فیلم‌های امروزی داشتند؛ آن‌ها مجموعه فیلم‌های دنباله‌داری بودند که ظهور تلویزیون را نوید می‌دادند. با این حال، وقتی درباره بتمن در سینما صحبت می‌کنیم، منظورمان این فیلم‌های قدیمی نیست.

این آثار بخش‌های فراموش‌شده‌ای از تاریخ بتمن به شمار می‌روند؛ آثاری که نه تنها امروز چندان جدی گرفته نمی‌شوند، بلکه بعضی از جنبه‌هایشان نیز به شدت قدیمی و ناخوشایند به نظر می‌رسد. در حقیقت، ماجراجویی بتمن روی پرده سینما از سال ۱۹۶۶ آغاز شد. در ادامه، با هفت بازیگر آشنا می‌شویم که از زمان اکران فیلم کلاسیک سال ۱۹۶۶ تاکنون، در فیلم‌های سینمایی لایو اکشن در نقش بتمن ظاهر شده‌اند.

آدام وست

در سال ۱۹۶۵، شبکه آمریکایی ABC حق ساخت یک مجموعه تلویزیونی لایو اکشن را خریداری کرد که در آن آدام وست (Adam West) و برت وارد (Burt Ward) به ترتیب نقش‌های بتمن و رابین را ایفا می‌کردند. وست بازیگری باتجربه و شناخته‌شده بود که پیش‌تر نیز در مجموعه‌هایی مانند تفنگدار (The Rifleman) با شبکه ABC همکاری کرده بود. او همچنین در چندین فیلم سینمایی نیز حضور داشت.

نقطه عطف دوران حرفه‌ای وست زمانی رقم خورد که تهیه‌کننده مجموعه یعنی ویلیام دوزیر (William Dozier)، او را برای بازی در نقش یک جاسوس شبیه جیمز باند در یک آگهی تبلیغاتی انتخاب کرد. دوزیر آن‌قدر از بازی وست خوشش آمد که پیشنهاد بازی در نقش بتمن را به او داد. فیلم سال ۱۹۶۶ نیز دقیقا همین فضای طنزآمیز و اغراق‌شده را داشت. این اثر که جایگاه ویژه‌ای در تاریخ بتمن دارد، از آن دسته فیلم‌هاییست که به سختی می‌توان آن را جدی گرفت!

مایکل کیتون

با جلو رفتن زمان به سال ۱۹۸۹، تیم برتون (Tim Burton) با ارائه برداشتی کاملا متفاوت از بتمن، تصویر تازه‌ای از این شخصیت به مخاطبان نشان داد. او شهر گاتهام را به فضایی گاتیک و تاریک بدل کرد و بتمن را به معنای واقعی کلمه به شوالیه‌ای تاریک تبدیل نمود. برتون برای ایفای نقش بروس وین، مایکل کیتون (Michael Keaton) را انتخاب کرد. این تصمیم بحث‌برانگیزی بود؛ چرا که کیتون تا آن زمان بیشتر به خاطر بازی در فیلم‌های کمدی مانند آقای مادر (Mr. Mom) و شیفت شب (Night Shift) شناخته می‌شد.

با این حال، بتمن مایکل کیتون در مرکز توجه تمام صحنه‌ها قرار داشت و صرفا با اتکا به قدرت شخصیت و کاریزمای خود، بر آن‌ها مسلط می‌شد. کیتون از پیچیدگی‌های روان‌شناختی این شخصیت به خوبی بهره برد و بتمنی را به تصویر کشید که روحی آشفته داشت و هرگز نتوانسته بود از آسیب‌های روحی دوران کودکی‌اش رهایی پیدا کند. کیتون بار دیگر در فیلم بازگشت بتمن (Batman Returns) این نقش را ایفا کرد؛ اما در نهایت تصمیم گرفت از آن فاصله بگیرد.

وال کیلمر

استودیوی برادران وارنر برای فیلم بتمن برای همیشه (Batman Forever) به دنبال فضای خانوادگی‌تری بود و مایکل کیتون نیز از ادامه حضور در این مجموعه انصراف داد. در آن زمان، وال کیلمر (Val Kilmer) پس از بازی در فیلم تاپ گان (Top Gun) به چهره‌ای شناخته‌شده تبدیل شده بود؛ اما چیزی که توجه کارگردان فیلم یعنی جوئل شوماخر (Joel Schumacher) را جلب کرد، بازی او در نقش داک هالیدی در فیلم توم‌استون (Tombstone) بود. او مدت‌ها تلاش کرده بود برادران وارنر را متقاعد کند که بازیگر جوان‌تری را برای این نقش انتخاب کنند و معتقد بود که کیلمر می‌تواند بتمنی بسیار خوش‌چهره باشد؛ درست مانند شخصیتی که از دل کتاب‌های مصور بیرون آمده و جان گرفته است.

نکته جالب اینجاست که همین ویژگی در آن زمان به یکی از انتقادهای رایج درباره بازی کیلمر تبدیل شد. او بازیگری خوش‌چهره بود؛ اما برخلاف کیتون، اجرای کم‌عمق‌تری داشت و نتوانست به شخصیت‌های بروس وین و بتمن همان پیچیدگی روان‌شناختی را ببخشد. کیلمر قراردادی برای بازی در چند فیلم بتمن داشت؛ اما با شوماخر اختلاف پیدا کرد و گفته می‌شود که تجربه بازی در این نقش برایش بسیار خسته‌کننده بود. خود کیلمر هم گفته است که دلیل کناره‌گیری‌اش از فیلم‌های بتمن این بود که احساس می‌کرد هیچ‌کس واقعا به خود او علاقه‌ای ندارد و توجه همه فقط به لباس بتمن و وسایل و تجهیزات مربوط به این شخصیت معطوف شده است.

شما به کدام بازیگر بتمن بیشتر علاقه دارید؟ نظرات خود را از طریق کامنت با تیم بازار و سایر کاربران به اشتراک بگذارید.

منبع: Screenrant 

خفن‌ترین بازی‌های امسال چی بودن؟ میزگیم با علیرکسا – قسمت دوم