تراژیک‌ترین دشمنان بتمن اصلا شرور نیستند و جوکر این را ثابت کرد

در دنیای ابسولوت بتمن (Absolute Batman)، معروف‌ترین دشمنان شوالیه تاریکی نه از سر نفرت، بلکه به خاطر رفاقت دیرینه با بروس وین مقابل او می‌ایستند. شماره ۲۵ این کمیک نشان می‌دهد چگونه ریدلر، پنگوئن، کیلر کراک و تو-فیس در دام فریب جوکر می‌افتند و تنها با نیت نجات دادن بتمن از جنون، به تراژیک‌ترین دشمنان او تبدیل می‌شوند.

دنیای ابسولوت دی‌سی (DC’s Absolute Universe) از همان ابتدا هویت خود را با یک فرمول جذاب تعریف کرد: حفظ ایده‌های اصلی و هسته درونی شخصیت‌های کلاسیک، اما تغییر کامل نحوه تعامل آن‌ها با دنیای اطرافشان. این رویکرد در هیچ جا به اندازه نحوه برخورد کمیک ابسولوت بتمن با دشمنان شوالیه تاریکی (Dark Knight) به چشم نمی‌آید. در این دنیا، دشمنان شناخته‌شده بتمن غریبه‌هایی نیستند که از سر یک نفرت متقابل روبه‌روی او قرار بگیرند؛ بلکه اکثر آن‌ها از کودکی در کنار بروس بزرگ شده‌اند، صمیمی‌ترین دوستان او هستند و تا بخش بزرگی از داستان هم همین رفاقت را حفظ کرده‌اند.

برای مدت‌ها بزرگ‌ترین سوال طرفداران این بود که این دوستان صمیمی چطور قرار است به آن شرورهای معروف تبدیل شوند و این رفاقت قدیمی چه تاثیری بر دشمنی آن‌ها می‌گذارد. سرانجام شماره ۲۵ این کمیک که نقطه عطفی در داستان به حساب می‌آید، پاسخ این سوال را به بهترین شکل ممکن داد.
نویسندگان این مجموعه موفق شدند بدون از بین بردن این رفاقت جذاب، آن‌ها را در جایگاه دشمنان بتمن قرار دهند. دلیل اصلی عبور این شخصیت‌ها از خط قرمز، دقیقاً تلاششان برای نجات دادن بتمن از دست خودش است؛ هدفی که باعث می‌شود همگی در تله فریبنده جوکر (Joker) گرفتار شوند. حالا بهترین دشمنان بتمن برای جوکر کار می‌کنند و این چرخش داستانی به شکلی خارق‌العاده عمل می‌کند؛ چون دقیقاً روی همان نقطه‌ای دست می‌گذارد که از ابتدا دشمنان بتمن را به شخصیت‌هایی ماندگار تبدیل کرده بود: قلب و احساسات انسانی آن‌ها.

دوستانی که فریب دروغ‌های جوکر را خوردند

طرفداران انتظار داشتند که کیلر کراک (Killer Croc)، ریدلر (Riddler)، پنگوئن (Penguin) و تو-فیس (Two-Face) بلافاصله پس از حمله وحشیانه بین (Bane) به سمت شرارت کشیده شوند؛ حمله‌ای که ظاهر همه آن‌ها را به شکلی غیرقابل شناسایی تغییر داد و زندگی‌شان را صرفاً به خاطر ارتباط با بتمن از هم پاشید. با این حال، آن‌ها حتی با وجود این هویت‌های جدید و آسیب‌های روحی سنگین، حاضر نشدند بروس را تنها بگذارند.
اما همه‌چیز با آرک داستانی مرد پوشالی (The Straw Man) عوض شد. تمرکز این بخش از داستان بر حمله روانی جوکر و مترسک (Scarecrow) به بروس بود؛ حمله‌ای که باعث شد او به گذشته و ریشه‌های خود شک کند و آن‌قدر در چاه عمیقی از بدبینی و پارانویا فرو برود که حتی تا مرز حمله به مادر خودش پیش رفت. دوستان بروس تمام تلاششان را کردند تا او را از این وضعیت بیرون بکشند، اما وقتی ویدئویی را دیدند که در آن به نظر می‌رسید بتمن در حال کشتن تیم دریک (Tim Drake) است، به این نتیجه رسیدند که دیگر نمی‌توانند دست روی دست بگذارند.

در شماره ۲۵ مشخص می‌شود که جک گریم (Jack Grimm) به سراغ تک‌تک آن‌ها رفته و پیشنهاد داده است که به بروس «کمک» کنند. او دوستان بروس را متقاعد کرد که بتمن در جنون خودش گم شده است و گریم قصد دارد او را از این منجلاب نجات دهد. از آنجایی که این دروغ‌ها کاملاً با ترس‌ها و تردیدهای خودشان هم‌خوانی داشت، آن‌ها بی‌خبر از اینکه تمام این ماجرا بخشی از شوخی بیمارگونه گریم است، فریب نقشه او را خوردند. وقتی بتمن مخفیانه وارد عمارت گریم (Grimm Manor) شد، در کمال تعجب دوستان قدیمی‌اش را دید که روبه‌رویش ایستاده‌اند. آن‌ها تلاش کردند بروس را راضی کنند تا خودش را تسلیم کند و قول دادند که اگر این کار را نکند، مجبور می‌شوند برای نجات دادنش از دست خودش، با او بجنگند.
این صحنه به همان اندازه که دلخراش است، از نظر داستانی فوق‌العاده رضایت‌بخش عمل می‌کند. داستان به جای اینکه رفاقت جذاب دنیای ابسولوت بتمن را دورنگاه دارد، از آن به عنوان سوختی برای تکامل شخصیت‌ها بهره می‌برد. این افراد شرور نیستند؛ بلکه انسان‌های سردرگم و فریب‌خورده‌ای هستند که می‌خواهند رفیقی را نجات دهند که تمام عمرش حامی آن‌ها بوده است. همه آن‌ها بروس را مثل یک برادر دوست دارند و همین پیوند عاطفی، تنش بی‌سابقه‌ای را به نبردهای آینده آن‌ها با شوالیه تاریکی تزریق می‌کند. این بهترین مسیر برای پیش بردن داستان است؛ چون هم شرورهای محبوب طرفداران را به تصویر می‌کشد و هم ویژگی‌های خاصی را که باعث تمایز این نسخه شده است، حفظ می‌کند.

برای تماشای فیلم Superman کلیک کنید

شرورها زمانی در بهترین حالت خود هستند که انسانی‌ترین وجهشان را نشان دهند

فهرست دشمنان بتمن همیشه به عنوان برترین مجموعه شروران در دنیای کمیک شناخته می‌شود. یکی از مهم‌ترین دلایل این موفقیت، این است که تقریباً در سینه هر کدام از این دشمنان نمادین، قلبی عمیقاً انسانی می‌تپد و داستانشان حول محور یک دغدغه احساسی و قابل درک می‌چرخد.
مستر فریز (Mister Freeze) بهترین نمونه برای اثبات این ادعا است؛ مردی که آن‌قدر دلتنگ حس دوباره گرمای عشق همسرش است که حاضر می‌شود تمام دنیا را منجمد کند، حتی زمانی که خودش آن‌قدر سرد شده که دیگر قادر به حس کردن هیچ‌چیز نیست. این الگو تقریباً در مورد تمام دشمنان بتمن صدق می‌کند. بی‌دلیل نیست که آن‌ها همیشه سر از تیمارستان آرکهام (Arkham) درمی‌آورند؛ این موضوع نشان می‌دهد که آن‌ها ذاتاً شرور به دنیا نیامده‌اند، بلکه انسان‌هایی آسیب‌دیده و درهم‌شکسته هستند که برای التیام پیدا کردن به کمک نیاز دارند. در این میان، بتمن کسی است که بیش از هر شخص دیگری برای کمک به آن‌ها تلاش می‌کند—به‌ویژه زمانی که خودشان این کمک را پس می‌زنند—و همین کشمکش، منبع اصلی تنش در احساسی‌ترین داستان‌های او به شمار می‌رود.

دانلود بازی بتمن: شوالیه تاریکی

این دقیقاً همان انگیزه‌ای است که شرورهای جدید دنیای ابسولوت را به حرکت درمی‌آورد. تمام آن‌ها ارتباط سالم خود را با بروس از دست داده‌اند و ناامیدانه تلاش می‌کنند او را از لبه پرتگاه به عقب بکشند؛ بی‌خبر از اینکه خودشان بر لبه صخره‌ای مشرف به جهنم ایستاده‌اند. حالا که بزرگ‌ترین دشمنان بتمن همان صمیمی‌ترین دوستانش هستند، تنش همیشگی داستان‌های شوالیه تاریکی صدچندان شده است. اکنون همه‌چیز کاملاً شخصی است و بتمن باید دو برابر سخت‌تر بجنگد، چون دوستانش عمیقاً باور دارند که با این کار در حال نجات دادن جان او هستند. این یک وارونگی داستانی درخشان است که بزرگ‌ترین نقطه قوت دشمنان بتمن را می‌گیرد و آن را به اوج می‌رساند.

در میان دوستان بتمن که حالا به دشمنان او تبدیل شده‌اند، شخصیت محبوب شما کدام است؟ انتخاب خودتان را در بخش نظرات با ما در میان بگذارید!

منبع: comicbook

بازی‌های معروفی که نمی‌شناسی! میزگیم با امید لنون و کسری کریمی طار