بهترین فیلم‌های شبیه پدرخوانده که حتی از آن هم بهترند
فیلم پدرخوانده با هنرنمایی جاودانه آل پاچینو و مارلون براندو، اگر نگوییم جذاب‌ترین، بدون شک یکی از جذاب‌ترین آثاری است که تا به حال در اسطوره‌شناسی ژانر گانگستری خلق شده است. پدرخوانده که به کارگردانی فرانسیس فورد کوپولا و با اقتباس از رمانی به همین نام اثر ماریو پوزو ساخته شده، روایتی حماسی و فراگیر از خانواده، وفاداری و خیانت، و قدرت و فساد را به تصویر می‌کشد؛ روایتی از جنایات سازمان‌یافته که در کمال تعجب، به یک چارچوب و مرام‌نامه اخلاقی سفت‌وسخت پایبند است.
با این حال، این شاهکار چیزی بسیار فراتر از قصه یک خانواده جنایتکار است؛ این فیلم در واقع نمایانگر فروپاشی و تباهی «رویای آمریکایی» است. تماشای این اثر، حس‌وحال یک حماسه جنایی اپراگونه را به مخاطب القا می‌کند که حتی تا مدت‌ها پس از پایین افتادن پرده‌ها و پایان فیلم، جای خالی عمیقی را در ذهن و روح بیننده به جا می‌گذارد. برای پر کردن این خلا و چشیدن طعم آثاری مشابه که شاید لزوما در ظاهر داستان یکسان نباشند، اما قطعا در هدف و بینش خود با این اثر هم‌سو هستند. اگر از عاشقان سینه‌چاک پدرخوانده هستید، تماشای این پنج فیلم بی‌نظیر را به هیچ‌وجه نباید از دست بدهید.
Scarface (1983)
اثر به‌یادماندنی برایان دی پالما، داستان یک مهاجر کوبایی را روایت می‌کند که امپراتوری مواد مخدر خود را بنا می‌کند
فیلم «صورت‌زخمی» (Scarface) صرفا به خاطر نقش‌آفرینی مسحورکننده آل پاچینو، انتخابی بی‌نظیر بر پس از تماشای پدرخوانده محسوب می‌شود. کسانی که مجذوب هنرنمایی پاچینو در نقش مایکل کورلئونه در اثر کلاسیک فرانسیس فورد کوپولا شده‌اند و البته از تماشای مسیر مورمورکننده به قدرت رسیدن کوچک‌ترین پسر خانواده کورلئونه به وجد آمده‌اند، بدون شک عاشق همراهی با مسیر پرفرازونشیب تونی مونتانا خواهند شد. با وجود اینکه هر دو فیلم، تفسیرهایی حماسی از فروپاشی سیستماتیک «رویای شکوهمند آمریکایی» ارائه می‌دهند، اما صورت‌زخمی مسیری کاملا متضاد با پدرخوانده را در پیش می‌گیرد. در حالی که پدرخوانده صعود تدریجی مایکل به قله‌های قدرت و همزمان، پی بردن او به نیروی درونی‌اش را به تصویر می‌کشد، صورت‌زخمی دقیقا نقطه مقابل این روند را نشان می‌دهد.
The Irishman (2019)
شاید مرد ایرلندی به اندازه پدرخوانده پرزرق‌وبرق و مجلل به نظر نرسد، اما می‌تواند آینه‌ای تمام‌نما در برابر شاهکار کلاسیک کوپولا باشد
فیلم «مرد ایرلندی» (The Irishman) اثر مارتین اسکورسیزی، با بهره‌گیری از تیم بازیگری پرستاره‌ای چون رابرت دنیرو، آل پاچینو و جو پشی، دنیای مسحورکننده‌ای از یک اثر حماسی گانگستری را خلق می‌کند. این فیلم که با اقتباس از کتاب «شنیده‌ام خانه‌ها را رنگ می‌کنی» نوشته چارلز برانت (محصول ۲۰۰۴) ساخته شده، داستان یک راننده کامیون به نام فرانک شیرن (با بازی دنیرو) را روایت می‌کند که پایش به تشکیلات راسل بوفالینو (پشی)، رئیس مافیا، باز می‌شود و در نهایت با جیمی هافا (پاچینو)، رئیس قدرتمند اتحادیه کارگران، شروع به همکاری می‌کند. یکی از برگ‌های برنده اصلی این فیلم، هم‌بازی شدن دوباره پاچینو و دنیرو است که حسابی حس نوستالژی مخاطب را بیدار می‌کند.
Goodfellas (1990)
با اینکه فیلم‌های گانگستری همواره به مفاهیمی چون وفاداری و برادری می‌پردازند، اما رفقای خوب نشان می‌دهد که وقتی پای طمع به میان می‌آید، همین پیوندهای برادری به سادگی رنگ می‌بازند
شاید جذاب‌ترین فیلمی که تجربه پدرخوانده را تکمیل می‌کند، شاهکار اسکورسیزی یعنی «رفقای خوب» (Goodfellas) باشد. در حالی که اثر کلاسیک کوپولا از طریق اشرافیت ظاهری خانواده کورلئونه به دنبال اسطوره‌سازی است، رفقای خوب زرق‌وبرق و شکوه زندگی گانگستری را به شکلی سیستماتیک در هم می‌شکند و ویران می‌کند. اگرچه روایت هنری هیل (Henry Hill) به عنوان یکی از اعضای وابسته به مافیا، در ابتدا زندگی خلافکارانه را بسیار فریبنده و زیبا نشان می‌دهد، اما هرچه عمیق‌تر در دل این قصه فرو می‌رویم، ترک‌ها و پوسیدگی‌های آن بیشتر نمایان می‌شود. هیچ‌چیز در این دنیا به این سادگی‌ها نیست؛ چرا که این عظمت ظاهری همواره زیر سایه شوم فساد، خیانت و خشونت در معرض نابودی قرار دارد.
The Godfather Part II
خط داستانی ویتوی جوان، روزهای نخست شکل‌گیری امپراتوری جنایی کورلئونه‌ها را نشان می‌دهد
احتمالا بدیهی‌ترین انتخاب این لیست باید قسمت دوم پدرخوانده (The Godfather Part II) باشد. این شاهکار کلاسیک و بسیار محبوب، پاچینو و دنیرو را در یک فیلم کنار هم روی پرده نقره‌ای می‌آورد؛ جایی که دنیرو نقش جوانی‌های ویتو کورلئونه را ایفا می‌کند. با این حال، قسمت دوم بر پایه میراث فیلم نخست بنا شده و دو قوس شخصیتی کاملا متضاد را به تصویر می‌کشد. در این فیلم، مسیر به قدرت رسیدن ویتو در تقابل با سقوط و تباهی مایکل قرار می‌گیرد.
Casino (1995)
کسب‌وکار خانوادگی کورلئونه‌ها و سیستم مدیریت کازینو ایس؛ دنیاهایی که در آن‌ها خشونت، به بخشی جدایی‌ناپذیر و عادی از جنایات سازمان‌یافته تبدیل می‌شود
اگر در لیست فیلم‌های پیشنهادی برای عاشقان پدرخوانده، نام اثر ماندگار مارتین اسکورسیزی، یعنی «کازینو» (Casino) را با هنرنمایی دنیرو و پشی از قلم بیندازیم، گناه بزرگی مرتکب شده‌ایم. این فیلم داستان یک متخصص خبره شرط‌بندی به نام سم «ایس» راستین (با بازی دنیرو) را دنبال می‌کند که از سوی تشکیلات مافیایی شیکاگو، مامور می‌شود تا مدیریت چندین کازینو در لاس وگاس را بر عهده بگیرد. کاراکتر «ایس» که از شخصیت واقعی فرانک روزنتال خلق شده، مردی است که دوست دارد کنترل محیط پیرامون خود را در دست داشته باشد؛ درست مثل مایکل در پدرخوانده. هرچند روش‌های این دو کاراکتر با هم متفاوت است، اما هر دو در نهایت به خوبی از عواقب ویرانگر دخالت دادن روابط شخصی در دنیای بی‌رحمانه‌شان آگاه می‌شوند.
منبع: CBR
نظرات