۲۰ انیمیشن دیزنی که هرگز نباید به فیلم واقعی تبدیل شوند

دیزنی مدتی است که عادت کرده تمام انیمیشن‌های محبوب و خاطره‌انگیز خودش را به فیلم‌های واقعی که به آن «لایو اکشن» می‌گویند، تبدیل کند. خیلی‌ها این کار را دوست دارند، اما واقعیت این است که بعضی از این آثار باید همان شکلی که هستند، یعنی به عنوان یک انیمیشن کلاسیک در گاوصندوق تاریخ باقی بمانند. اگر بخواهیم آن‌ها را با بازیگران واقعی یا جلوه‌های ویژه پیچیده بسازیم، نتیجه نه‌تنها قشنگ نمی‌شود، بلکه احتمالا وحشتناک هم خواهد بود. در این مطلب نگاهی می‌اندازیم به بیست انیمیشن دیزنی که اگر روزی بخواهند آن‌ها را به فیلم واقعی تبدیل کنند، نتیجه چیزی جز یک کابوس شبانه نخواهد بود!

۲۰ انیمیشن دیزنی که نباید به لایو اکشن تبدیل شوند

گربه‌های اشرافی (The Aristocats)

افرادی که فیلم موزیکال Cats را دیده‌اند، کاملا درک می‌کنند که چرا ساختن نسخه لایو اکشن از «گربه‌های اشرافی» فکر خوبی نیست و می‌تواند ترسناک باشد. درست است که تکنولوژی جلوه‌های ویژه هر روز پیشرفت می‌کند و شاید کیفیت کار بهتر شود، اما آیا می‌شود کاری کرد که گربه‌های ساخته شده با کامپیوتر در دنیای واقعی ترسناک به نظر نرسند؟ این موضوع همیشه چالش‌برانگیز است و نتیجه نهایی اصلا آن چیزی نخواهد بود که ما از یک انیمیشن دوست‌داشتنی انتظار داریم.

زندگی یک حشره (A Bug’s Life)

اصلا چرا باید حشرات را در ابعاد بزرگتر از چیزی که در واقعیت می‌بینیم، تماشا کنیم؟ انیمیشن «زندگی یک حشره» چون دنیای فانتزی و کارتونی داشت، بامزه و جذاب به نظر می‌رسید. در دنیای واقعی، امکان ندارد که بتوانیم حشرات را به موجوداتی بامزه تبدیل کنیم. این فیلم یکی از آثار کلاسیک پیکسار است و هیچ دلیلی وجود ندارد که بخواهیم آن را دستکاری کنیم. دیدن حشرات بزرگ در دنیای واقعی اصلا برای همه خوشایند نیست.

گوژپشت نتردام (The Hunchback of Notre Dame)

«گوژپشت نتردام» در همان نسخه انیمیشنی خودش هم کمی ترسناک است. شخصیت اصلی داستان قرار است کمی عجیب و غریب باشد و شخصیت منفی آن هم بسیار وحشتناک طراحی شده است. علاوه بر این، موضوعاتی مثل اصلاح نژادی که در داستان مطرح می‌شود، در نسخه واقعی برای یک فیلم که مخاطبش کودکان هستند، بسیار سنگین و بیش از حد جدی خواهد بود. بنابراین نگه داشتن این اثر در قالب انیمیشن بهترین تصمیم برای حفظ جذابیت آن است.

توستر کوچولوی شجاع (The Brave Little Toaster)

بازسازی‌های لایو اکشن معمولا زمانی خوب از آب در می‌آیند که شخصیت‌های اصلی انسان باشند. وقتی شخصیت‌ها حیوان یا اشیاء هستند، خیلی سخت‌تر می‌توان نسخه واقعی را به اندازه نسخه انیمیشنی جذاب کرد. همچنین ساختن وسایل برقی کوچک به شکلی که بامزه و زنده به نظر برسند در دنیای واقعی تقریبا غیرممکن است. «توستر کوچولوی شجاع» همین حالا هم فیلم عجیبی است و نیازی به احیای دوباره در قالب لایو اکشن ندارد.

جوجه کوچولو (Chicken Little)

همان‌طور که گفتیم، بازسازی‌های لایو اکشن با شخصیت‌های انسانی سازگارترند. وقتی شخصیت‌های اصلی داستان موجوداتی مثل اردک یا جوجه‌های کوچک هستند، در نسخه واقعی آنقدرها بامزه و دلنشین نمی‌شوند. همچنین مفهوم علمی تخیلی فرو ریختن آسمان در قالب یک فیلم واقعی، آنقدرها برای مخاطب قابل باور و خوشایند نخواهد بود. این تغییر فرمت می‌تواند حس اصلی داستان را که برای کودکان ساخته شده، کاملا از بین ببرد.

نومئو و ژولیت (Gnomeo & Juliet)

انصافا تماشای انسان‌هایی که گریم شده‌اند تا شبیه آدمک باغچه یا همان «نوم» به نظر برسند، واقعا ترسناک است. تصور کنید این موجودات در حیاط خانه می‌دوند و توی نرده‌ها گیر می‌کنند. البته این انیمیشن خیلی هم موفق نبود و حالا هم امیدواریم هیچ‌وقت کسی به فکر بازسازی آن در دنیای واقعی نیفتد.

رالف خرابکار (Wreck-It Ralph)

شاید «رالف خرابکار» در نسخه واقعی آنقدرها هم ترسناک نباشد، اما بخش‌های زیادی از آن، به خصوص صحنه‌هایی که رالف با قدرت بدنی زیادش در حال خرد کردن اشیاء است، به اندازه کافی آزاردهنده خواهد بود که حس و حال خوب فیلم را خراب کند. این اثر در نسخه انیمیشنی خود بسیار دوست‌داشتنی و شیرین است و باید همین‌شکلی باقی بماند. تغییر آن به فرمت واقعی می‌تواند باعث شود مخاطب از تماشای فیلم دل‌زده شود.

وال-ای (Wall-E)

«وال-ای» اگر به یک فیلم واقعی تبدیل شود، دیگر شبیه یک ربات کوچک و بامزه به نظر نمی‌رسد، بلکه بیشتر شبیه فیلم‌های علمی تخیلی تلخ و ویران‌شهری خواهد بود. با توجه به اینکه دیالوگ‌های بسیار کمی در این داستان وجود دارد، تماشای آن در دنیای واقعی بیشتر شبیه مستندی از زندگی در یک سیاره متروکه مثل مریخ به نظر می‌رسد تا فیلمی که قرار است در آینده‌ای دور روی زمین اتفاق بیفتد. این تغییر سبک، روح داستان را می‌گیرد.

بازگشت جعفر (The Return of Jafar)

نسخه واقعی علاءالدین (Aladdin) بسیار زیبا و دیدنی بود، اما «بازگشت جعفر» به عنوان یک فیلم واقعی خیلی ترسناک خواهد بود، زیرا جعفر نقش بسیار پررنگی در آن دارد و او قطعا ترسناک‌ترین بخش داستان علاءالدین است. بهتر است او همان‌جا داخل چراغ باقی بماند و هرگز به فضای لایو اکشن وارد نشود. حضور او در دنیای واقعی، آخرین چیزی است که به آن نیاز داریم.

دایناسور (Dinosaur)

بعضی چیزها فقط در دنیای انیمیشن می‌توانند بامزه باشند. مثلا دایناسورها را در نظر بگیرید. وقتی در انیمیشنی مثل «دایناسور» حضور دارند، شیرین، مهربان و دوست‌داشتنی به نظر می‌رسند. اما وقتی در فیلمی مثل پارک ژوراسیک (Jurassic Park) ظاهر می‌شوند، وحشتناک هستند.

شرکت هیولاها (Monsters, Inc.)

«شرکت هیولاها» دقیقا با همان منطقی که برای فیلم «دایناسور» گفتیم، هم‌خوانی دارد. هر فیلمی که درباره هیولاها باشد، در نسخه واقعی بسیار ترسناک است، چون هیولاها ذاتا موجوداتی ترسناک هستند. اما وقتی انیمیشنی باشند، بامزه و دوست‌داشتنی به نظر می‌رسند و شخصیت‌پردازی آن‌ها باعث می‌شود دوست‌شان داشته باشیم. نسخه واقعی این فیلم هم ایده بدی است و احتمالا نتیجه فاجعه‌باری خواهد داشت.

دیگ سیاه (The Black Cauldron)

«دیگ سیاه» یکی از آن فیلم‌هایی است که جنبه تاریک دیزنی را به مخاطب یادآوری می‌کند. جادوگرها، ارتش مردگان و جادوی سیاه؛ این فیلم تمام ویژگی‌های یک فیلم ترسناک جدی را دارد. بازسازی آن به صورت فیلم واقعی بسیار وحشتناک خواهد بود و این اصلا برای مخاطب کم سن‌وسال خوب نیست.

رابین هود (Robin Hood)

اگر کسی بخواهد بر اساس نسخه انیمیشنی، «رابین هود» را به فیلمی با بازیگران واقعی تبدیل کند، عاقلانه است که شخصیت‌های فیلم حیوان نباشند. «رابین هود» یک انیمیشن کلاسیک ماندگار است، اما به خاطر وجود حیوانات انیمیشنی برای بچه‌ها جذابیت دارد. تماشای یک حیوان واقعی که در حال دزدیدن غذا یا تیراندازی با کمان است، اصلا به خوبی داستان اصلی پیش نمی‌رود و نتیجه‌ای مسخره خواهد داشت.

روح (Soul)

«روح» یک فیلم فوق‌العاده و فلسفی است، اما تنها بخش‌هایی که در نسخه لایو اکشن خوب از آب درمی‌آیند، ابتدا و انتهای فیلم است. هر زمانی که شخصیت‌ها فقط در قالب روح هستند (که بیشتر زمان داستان را شامل می‌شود)، در بهترین حالت عجیب و در بدترین حالت کابوس‌وار خواهد بود. نمایش تجرد روح‌ها در دنیای واقعی با استفاده از بازیگران، احتمالا حس اصلی و عمق فلسفی این اثر زیبا را کاملا از بین خواهد برد.

درون و بیرون (Inside Out)

نگاه کردن به درون ذهن خودمان وقتی به صورت انیمیشن باشد، لذت‌بخش است، اما در نسخه واقعی چندان سرگرم‌کننده نخواهد بود. یک فیل واقعی غول‌پیکر را تصور کنید که با سقوط کردن در یک گودال عمیق، خود را فدا می‌کند… ما همان نسخه انیمیشنی «درون و بیرون» را ترجیح می‌دهیم و امیدواریم که هرگز به‌صورت لایو اکشن بازسازی نشود. تماشای چنین صحنه‌هایی در دنیای واقعی اصلا خوشایند نیست.

راتاتویی (Ratatouille)

در «راتاتویی» یا همان «موش سرآشپز» تعداد موش‌ها بسیار زیاد است و به همین دلیل هرگز نمی‌توان آن را به یک فیلم با بازیگران واقعی تبدیل کرد. اگر فیلم فقط درباره یک موش استثنایی بود که می‌تواند آشپزی کند، شاید می‌شد کاری کرد، اما این‌طور نیست. این فیلم هرگز نباید به نسخه لایو اکشن تبدیل شود. دیدن گله‌ای از موش‌های واقعی در آشپزخانه هیچ‌کس را خوشحال نمی‌کند.

جادوی عجیب (Strange Magic)

شخصیت‌های «جادوی عجیب» هیولا نیستند، اما بسیاری از آن‌ها آنقدر عجیب هستند که در دسته انیمیشن‌هایی قرار می‌گیرند که نباید به نسخه واقعی تبدیل شوند. چرا؟ چون این شخصیت‌ها در دنیای واقعی بیش از حد ترسناک خواهند بود. برخی فیلم‌ها انیمیشنی ساخته شده‌اند تا آن حالت خاص و فانتزی خود را از دست ندهند. تبدیل آن‌ها به موجودات واقعی فقط باعث ایجاد حس ناخوشایند می‌شود.

فرنکن‌وینی (Frankenweenie)

«فرنکن‌وینی» یک فیلم عالی برای آشنا کردن کودکان با داستان کلاسیک هیولای فرانکنشتاین (Frankenstein) است. این اثر بدون اینکه خیلی ترسناک باشد، کمی مرموز است و سبک استاپ موشن آن هم بی‌نقص اجرا شده. اما در نسخه واقعی، این فیلم وارد قلمرو بسیار ترسناکی خواهد شد. اگر بچه‌ها می‌خواهند نسخه واقعی فرانکنشتاین را ببینند، بهتر است مستقیما به سراغ فیلم فرانکنشتاین بروند، نه یک بازسازی جدید از آن.

ماجراهای ایکابد و آقای تاد (The Adventures of Ichabod and Mr. Toad)

برخی حیوانات در هر حالتی بامزه هستند، اما وزغ‌ها فقط وقتی انیمیشنی باشند بامزه به نظر می‌رسند. یک وزغ ساخته شده با جلوه‌های ویژه کامپیوتری، در نسخه واقعی خیلی زشت خواهد بود. به دلیل دیگری نیاز نداریم تا بگوییم چرا «ماجراهای ایکابد و آقای تاد» یک فیلم لایو اکشن بد خواهد بود.

فیلم ماجراهای اردک: چراغ جادو (DuckTales the Movie: Treasure of the Lost Lamp)

بدون تردید اردک‌های واقعی بامزه هستند. اما اردک‌های ساخته شده با کامپیوتر در اندازه انسان چطور؟ حتی تصورش هم دشوار است. داستان این فیلم را مثل گروهی از شخصیت‌های اردک با ظاهر انسانی در نظر بگیرید که لباس‌های ایندیانا جونز پوشیده‌اند و در حال دویدن هستند؛ آن وقت می‌فهمید که چرا این انیمیشن هرگز نباید به نسخه واقعی تبدیل شود.

به نظر شما کدام انیمیشن دیزنی جایش در این فهرست خالی است؟ اصلا شما با لایو اکشن شدن انیمیشن‌های قدیمی موافقید؟ نظرات خود را برای ما بنویسید.

منبع: Yardbarker

میزگیم با سولی؛ از دراماهای یوتیوب فارسی جا نمونی!