سینمای علمی‌تخیلی همیشه فقط درباره سفینه‌ها و کهکشان‌های دوردست نبوده؛ بسیاری از فیلم‌ها تلاش کرده‌اند آینده‌ای محتمل را تصور کنند و گاهی شگفت‌انگیزتر اینکه بعضی از آن پیش‌بینی‌ها به واقعیت نزدیک شده‌اند. وقتی امروز به آثاری مثل Blade Runner نگاه می‌کنیم، شهری پر از بیلبوردهای دیجیتال عظیم، هوش مصنوعی پیشرفته و دغدغه هویت انسان و ربات را می‌بینیم؛ مسائلی که حالا دیگر صرفا خیال‌پردازی نیستند. یا The Truman Show که سال‌ها پیش از انفجار شبکه‌های اجتماعی، جهانی را تصور کرد که در آن زندگی یک فرد تبدیل به محتوای دائمی برای تماشا می‌شود.

در Minority Report فناوری تشخیص چهره و تبلیغات شخصی‌سازی‌شده به شکلی ترسناک نمایش داده شد؛ چیزی که امروز در بسیاری از شهرهای جهان و فضای آنلاین می‌بینیم. Her رابطه عاطفی با یک سیستم عامل را به تصویر کشید، مفهومی که با پیشرفت دستیارهای هوشمند و چت‌بات‌ها دیگر چندان دور از ذهن نیست. حتی ۲۰۰۱: A Space Odyssey با نمایش تبلت‌ها، تماس تصویری و هوش مصنوعی متمرکز، دهه‌ها جلوتر از زمان خود حرکت می‌کرد.

برخی آثار هم آینده اجتماعی و سیاسی را نشانه رفتند. Children of Men بحران مهاجرت، فروپاشی نظم جهانی و اضطراب جمعی را پیش‌بینی کرد. Gattaca درباره تبعیض ژنتیکی هشدار داد؛ موضوعی که با پیشرفت ویرایش ژن اهمیت بیشتری یافته است. The Matrix وابستگی کامل انسان به دنیای مجازی را به کابوسی فلسفی تبدیل کرد؛ جهانی که با واقعیت مجازی و متاورس بیگانه نیست.

در کنار آن‌ها، Contagion شیوع جهانی یک ویروس را با دقتی مستندگونه تصویر کرد و Ex Machina درباره اخلاق و خطرات هوش مصنوعی پرسش‌هایی طرح کرد که امروز بیش از هر زمان دیگری مطرح‌اند. این فیلم‌ها نشان می‌دهند که علمی‌تخیلی، اگر جدی گرفته شود، می‌تواند نه فقط آینده را تصور کند، بلکه آن را پیش‌بینی کند.