هر سال با اعلام نامزدها و برندگان جوایز Academy Awards، بحثی قدیمی دوباره زنده می‌شود؛ آیا بهترین فیلم‌ها واقعا برنده می‌شوند؟ تاریخ سینما نشان می‌دهد که پاسخ همیشه مثبت نیست. بسیاری از فیلم‌هایی که امروز شاهکار تلقی می‌شوند، در زمان اکران یا در رقابت‌های اسکار نادیده گرفته شدند. گاهی فضای سیاسی و اجتماعی زمانه بر رأی اعضا تأثیر گذاشته، گاهی سلیقه محافظه‌کارانه آکادمی با آثار رادیکال و نوآورانه همخوان نبوده، و گاهی هم رقابت آن‌قدر فشرده بوده که یک اثر برجسته قربانی حضور فیلمی «مقبول‌تر» شده است.

یکی از دلایل اصلی این نادیده‌گرفتن‌ها، فاصله میان نوآوری و پذیرش عمومی است. فیلم‌هایی که زبان سینما را تغییر می‌دهند، ساختار روایت را می‌شکنند یا از نظر فرمی تجربه‌گرا هستند، معمولا در لحظه اول با مقاومت روبه‌رو می‌شوند. آکادمی، به‌عنوان نهادی صنعتی، اغلب به آثاری گرایش دارد که تعادل میان کیفیت هنری و پسند عمومی را حفظ کنند. در نتیجه، برخی آثار پیشرو که بعدها الهام‌بخش نسل‌های بعدی فیلم‌سازان شده‌اند، در زمان خود بیش از حد «جلوتر از زمانه» به نظر رسیده‌اند.

ژانر نیز نقش مهمی ایفا می‌کند. فیلم‌های علمی‌تخیلی، ترسناک یا کمدی تاریخی طولانی از کم‌توجهی در شاخه‌های اصلی دارند. در حالی که همین ژانرها گاه تاثیر عمیقی بر فرهنگ عامه و زبان بصری سینما گذاشته‌اند. حتی در مواردی که چنین فیلم‌هایی نامزد شده‌اند، جایزه نهایی به درام‌های تاریخی یا آثار زندگی‌نامه‌ای رسیده که با الگوی کلاسیک «فیلم اسکاری» همخوان‌تر بوده‌اند.

با گذر زمان اما معیارها تغییر می‌کند. فهرست‌های منتقدان، نظرسنجی‌های جهانی و بازخوانی‌های تاریخی نشان می‌دهد ارزش برخی آثار مستقل از مجسمه طلایی تثبیت شده است. شاید اسکار مهم‌ترین جایزه صنعت سینما باشد، اما تاریخ ثابت کرده که اعتبار هنری، همیشه از مسیر تندیس طلایی عبور نمی‌کند.