آیا یک موزیکال می‌تواند هم‌زمان وفادار، باشکوه و از نظر احساسی ویران‌کننده باشد؟

Wicked: For Good پاسخی است که نه کاملاً بی‌نقص، اما عمیقاً تأثیرگذار به این سؤال می‌دهد؛ پایانی که بیش از هر چیز، روی قلب مخاطب حساب باز می‌کند.

وقتی صحبت از اقتباس‌های سینمایی موزیکال به میان می‌آید، همیشه یک نگرانی بزرگ وجود دارد: آیا جادوی صحنه می‌تواند روی پرده سینما هم زنده بماند؟ Wicked: For Good دقیقاً در همین نقطه ایستاده است؛ فیلمی که هم باید بار احساسی یکی از محبوب‌ترین موزیکال‌های تاریخ را به دوش بکشد و هم نقش جمع‌بندی نهایی داستانی را بازی کند که مخاطبان سال‌ها با آن زندگی کرده‌اند.

این فیلم بیش از هر چیز، روی رابطه الفابا و گالیندا تمرکز دارد؛ رابطه‌ای که حالا دیگر به‌وضوح قلب تپنده روایت Wicked است. سینتیا اریوو و آریانا گرانده نه‌تنها دو بازیگر اصلی، بلکه نیروی محرکه احساسی فیلم هستند. شیمی میان آن‌ها به‌قدری قدرتمند است که حتی زمانی که داستان دچار افت ریتم می‌شود، حضورشان اجازه نمی‌دهد ارتباط عاطفی مخاطب با فیلم قطع شود. Wicked: For Good بار دیگر یادآوری می‌کند که این داستان، پیش از آنکه درباره جادوگران و سیاست‌های اُز باشد، درباره دوستی، اختلاف و انتخاب‌های دشوار است.

از نظر بصری، فیلم جاه‌طلب‌تر از قسمت اول ظاهر می‌شود. رنگ‌بندی‌های اشباع‌شده، طراحی صحنه‌های گسترده‌تر و لوکیشن‌هایی مثل جاده آجری زرد، مخفیگاه الفابا و قلعه کیامو کو، دنیای اُز را پرجزئیات‌تر و زنده‌تر می‌کنند. هرچند برخی جلوه‌های ویژه کامپیوتری، به‌ویژه در طراحی بعضی شخصیت‌ها، چندان بی‌نقص نیستند، اما در مجموع جهان فیلم حس یک فانتزی سینمایی تمام‌عیار را منتقل می‌کند.

در بخش موسیقی، وفاداری فیلم به نسخه صحنه‌ای هم نقطه قوت است و هم پاشنه آشیل. حذف نکردن ترانه‌ها برای طرفداران قدیمی یک امتیاز بزرگ محسوب می‌شود، اما برای مخاطبان تازه‌وارد، گاهی باعث کش‌دار شدن روایت می‌شود. با این حال، قطعات جدید به‌ویژه ترانه پایانی «For Good»، نقشی کلیدی در جمع‌بندی احساسی فیلم دارند و ضربه نهایی را دقیقاً همان‌جایی می‌زنند که باید.

Wicked: For Good شاید به‌تنهایی نتواند از نظر ساختاری کاملاً مستقل بایستد، اما در کنار قسمت اول، تجربه‌ای کامل و ارزشمند می‌سازد. این فیلم بیش از آنکه بخواهد از Wicked پیشی بگیرد، تلاش می‌کند به آن احترام بگذارد؛ و همین احترام، آن را به پایانی شایسته برای یک موزیکال ماندگار تبدیل می‌کند. این فیلم نه فقط یک اثر سرگرم‌کننده، بلکه نمونه‌ای جذاب از چگونگی پایان دادن به یک جهان محبوب است؛ پایانی که هنوز هم بوی جادو می‌دهد.