پس از پنج سال، Brand New Day واقعاً به وعده مارول عمل می‌کند

فیلم Spider-Man: Brand New Day سرانجام روی پرده سینماها رفت و دقیقاً همان فضایی را به تصویر می‌کشد که مارول در پایان قسمت قبلی، یعنی Spider-Man: No Way Home پایه‌گذاری کرده بود. آن فیلم که در سال ۲۰۲۱ اکران شد، با یک پایان تلخ اما تأثیرگذار همراه بود؛ جایی که تمام دنیا هویت پیتر پارکر را فراموش کردند و این قهرمان جوان در انزوایی عمیق فرو رفت. در آن نقطه از داستان، پیتر با از دست دادن عمه می، به همان بلوغی رسید که در کمیک‌ها و فیلم‌های قدیمی‌تر با مرگ عمو بن تجربه کرده بود. او حالا مستقل شده، به آپارتمان کوچک خودش رفته، لباسی تازه با دستان خودش دوخته و با قدرت وارد میدان عمل شده است.

این پایان‌بندی، یک شروع دوباره و بی‌نظیر برای مرد عنکبوتی در دنیای سینمایی مارول (MCU) به شمار می‌رفت. زیباترین بخش از نمای پایانی فیلم قبلی، تماشای تاب خوردن اسپایدرمن در لابه‌لای آسمان‌خراش‌های نیویورک بود؛ نمایی که نشان می‌داد او حالا فقط یک قهرمان محلی است که کارش را در شهر خودش انجام می‌دهد. همه شواهد حاکی از آن بود که بالاخره قرار است شاهد داستان‌هایی خیابانی‌تر و نزدیک‌تر به فضای اصیل کمیک‌بوک‌ها باشیم. البته این بدان معنا نیست که اسپایدرمن دیگر در نجات کهکشان و دنیا نقشی نخواهد داشت، اما دلیلی دارد که همیشه او را با عنوان «مرد عنکبوتی دوست‌داشتنی محله» می‌شناسیم. حالا با اکران Spider-Man: Brand New Day می‌توانیم با قاطعیت بگوییم که مارول به این وعده بزرگ خود عمل کرده است.

بازگشت به ریشه‌ها؛ بالاخره یک فیلم محلی از مرد عنکبوتی در مارول داریم

یکی از نقدهای همیشگی و جدی که به شخصیت مرد عنکبوتی در دنیای سینمایی مارول وارد می‌شد، این بود که مقیاس ماجراجویی‌های او بیش از حد عظیم و فضایی است. هرچند این نبردهای حماسی جذابیت خاص خودشان را دارند و هر سه فیلم با هنرنمایی تام هالند نقدهای بسیار مثبتی دریافت کردند، اما تماشای یک داستان جمع‌وجور و زمینی از این شخصیت، حسابی سرحال‌کننده است؛ به‌ویژه اگر با روند داستانی کمیک‌ها آشنا باشید.

همیشه بعضی از به‌یادماندنی‌ترین سکانس‌های فیلم‌های اسپایدرمن، همان لحظاتی هستند که او در حال نجات شهروندان عادی یا کمک به مردم کف خیابان‌های نیویورک است. تماشای اثری که تمام تمرکزش را روی همین لحظات گذاشته، واقعاً لذت‌بخش است؛ درست مشابه مسیری که فیلم Superman در سال ۲۰۲۵ طی کرد و نشان داد که قهرمان داستان برای کارهای کوچک و نجات تک‌تک آدم‌ها وقت می‌گذارد.

• فیلم Spider-Man: Homecoming تا حدودی فضای خیابانی داشت، اما سایه سنگین تونی استارک و تکنولوژی‌هایش روی آن حس می‌شد.
• فیلم Spider-Man: Far From Home این قهرمان را از شهرش دور کرد و به اروپا برد.
• فیلم Spider-Man: No Way Home نیز درگیر خطرات و پیامدهای عظیم مولتی‌ورس بود.

اما Spider-Man: Brand New Day مسیر متفاوتی را در پیش می‌گیرد و داستانی در مقیاس کوچک‌تر روایت می‌کند؛ یعنی دقیقاً همان گمشده‌ای که این فرنچایز به آن احتیاج داشت. این رویکرد نه‌تنها حس طراوت به فیلم تزریق کرده، بلکه باعث شده تا خود شهر نیویورک هویتی مستقل پیدا کند و مانند یکی از شخصیت‌های داستان به چشم بیاید. ما اکنون با دنیایی روبه‌رو هستیم که مردمش عاشق مرد عنکبوتی هستند و او در همین فضای صمیمی با شخصیت‌هایی مثل پانیشر و یلنا در ارتباط است. این جهانِ داستانی، کاملاً زنده و باورپذیر از آب درآمده، بی‌آنکه با حضور ده‌ها ابرقهرمان دیگر شلوغ و درهم‌ریخته شود.

مقیاس کوچک‌تر Brand New Day؛ بهترین انتخاب برای قهرمان و فرنچایز

همان‌طور که پیش‌تر گفتیم، عبارت «مرد عنکبوتی دوست‌داشتنی محله» صرفاً یک برچسب تبلیغاتی نیست؛ بلکه توصیف‌کننده بهترین حالت عملکردی این شخصیت است. مسلماً حضور او در نبرد با تانوس، همکاری با انتقام‌جویان یا مقابله با بحران‌های چندجهانی هیجان‌انگیز است، اما اسپایدرمن دقیقاً در همان لحظاتی که بی‌ادعا به مردم کوچه و خیابان کمک می‌کند، به اوج تکامل خود می‌رسد.

او در فیلم Spider-Man: Brand New Day دقیقاً شبیه همان کاراکتر محبوبی است که دهه‌ها در صفحات کمیک خوانده‌ایم. تماشای مبارزه او با شرورهای کلاسیکی مانند اسکورپیون و تومب‌ستون، حتی در سکانس‌های کوتاه، بی‌نهایت دلچسب و درست است. تماس گرفتن پیتر با یلنا برای کسب اطلاعات یا کل‌کل کردن‌های مداومش با پانیشر، همان جنس اتفاقاتی است که روح کمیک‌بوک‌ها را در خود دارد. این حضورهای افتخاری (Cameo) که در فیلم‌های دیگر مارول گاهی مصنوعی و زورکی به نظر می‌رسند، در این فیلم با ظرافت و کاملاً طبیعی جایگذاری شده‌اند.

از سوی دیگر، مقیاس این فیلم از نظر استراتژیک برای آینده کل فرنچایز مارول یک انتخاب هوشمندانه است. ما در آینده‌ای نزدیک فیلم عظیم Avengers: Doomsday را در پیش داریم و اثر قبلی مارول یعنی The Fantastic Four: First Steps نیز یک حماسه شلوغ فضایی بود. قرار دادن یک داستان خیابانی و آرام‌تر در میان این دو پروژه غول‌پیکر، مانند یک زنگ تفریح ضروری و خوشایند عمل می‌کند. البته با وجود این فضای محلی، فیلم همچنان موفق می‌شود ورود شخصیت جین گری را به عنوان یک رویداد باشکوه و بسیار مهم به تصویر بکشد.

رویارویی شجاعانه با چالش‌های خیابانی

یکی از هوشمندانه‌ترین ویژگی‌های Spider-Man: Brand New Day این است که از کوچک بودن مقیاس داستانی‌اش خجالت نمی‌کشد. فیلم با آغوش باز این ویژگی را می‌پذیرد و حتی از زبان شخصیت یلنا به طور مستقیم به آن اشاره می‌کند. در یکی از صحنه‌ها وقتی پیتر دغدغه‌هایش را با او در میان می‌گذارد، یلنا با لحنی کنایه‌آمیز مشکلات او را «مسائل پیش‌پاافتاده» می‌خواند و یادآوری می‌کند که اعضای تیم انتقام‌جویان جدید مشغول رسیدگی به «مسائل بزرگ» هستند.

مدیریت چنین دیالوگ‌ها و فضایی بسیار حساس است؛ اگر سازندگان کمی لغزش داشتند، ممکن بود داستان Spider-Man: Brand New Day در ذهن مخاطب به یک اتفاق بی‌ارزش و فرعی تبدیل شود. اما این اتفاق هرگز رخ نمی‌دهد، چرا که فیلمنامه چنان شما را با احساسات و روابط انسانی پیتر، جین، ام‌جی، فرانک و سایرین درگیر می‌کند که نمی‌توانید لحظه‌ای با آن‌ها همذات‌پنداری نکنید. این تعادل بی‌نقص، همان جادویی است که این فیلم را به یک موفقیت تمام‌عیار تبدیل کرده است.

منبع: Comicbook

تاریخچه مجموعه اساسینز کرید؛ پرونده با امید لنون