۵ دلیلی که ثابت می‌کنند بتمن می‌توانست یک ابرقهرمان فوق‌العاده برای مارول باشد

بتمن (Batman) بدون تردید محبوب‌ترین ابرقهرمان تمام دوران است و فاصله او با سایر رقبا اصلاً کم نیست. درست است که شرکت مارول کامیکس (Marvel Comics) در طول دهه‌ها سوپراستارهای بزرگی مثل اسپایدرمن (Spider-Man)، هالک (Hulk)، ولورین (Wolverine) و مرد آهنی (Iron Man) خلق کرده و فروش کمیک‌ها و گیشه‌ها را فتح کرده است، اما شوالیه تاریکی (Dark Knight) همان قهرمانی است که دیگران را با او می‌سنجند. او دهه‌ها پرچمدار دی‌سی کامیکس (DC Comics) بوده و به عنوان یکی از اصیل‌ترین چهره‌های این ناشر شناخته می‌شود. با این حال، زاویه دید دیگری هم وجود دارد: شوالیه شنل‌پوش (Caped Crusader) در جهان مارول می‌توانست قهرمان به مراتب بهتری باشد.

دیدگاه مارول و دی‌سی در تعریف ابرقهرمان تفاوت‌های عمیقی دارد و هر کدام مسیر متفاوتی را در پیش گرفته‌اند. با بررسی تاریخچه تاریک‌ترین محافظ گاتهام (Gotham)، ویژگی‌های متعددی آشکار می‌شود که نشان می‌دهد او در جهان مارول بسیار بهتر از مولتی‌ورس دی‌سی جا می‌افتاد. این ۵ دلیل به روشنی نشان می‌دهند چرا او با مارول تناسب بیشتری داشت.

۵) او نسبت به لیگ عدالت، عضو بهتری برای انتقام‌جویان می‌شد

انتقام‌جویان (The Avengers) برترین تیم مارول به شمار می‌رود و جایگاهی مشابه لیگ عدالت (Justice League) در دی‌سی دارد. تفاوت بنیادین این دو تیم در ساختار آنهاست؛ لیگ عدالت تا حدودی دموکراتیک‌تر است و وظیفه خود را الهام‌بخشی می‌داند، در حالی که انتقام‌جویان گروهی منسجم‌تر، جدی‌تر و نظامی‌تر است که هدف روشنی دارد: انتقام و محافظت. این هدف دقیقاً یادآور مرام بتمن نیست؟ بتمن نظم و ساختار انتقام‌جویان را می‌پسندید و سریع به یکی از جذاب‌ترین مهره‌های این جمع بدل می‌شد.

تنش‌های شخصیتی میان آن‌ها بسیار دیدنی از آب درمی‌آمد؛ تصور بتمن، کاپیتان آمریکا و مرد آهنی که در کنار هم برای شکست دادن آلتیمو (Ultimo) طراحی نقشه می‌کنند، تصویری فوق‌العاده برای دوستداران کمیک است. قهرمان‌های مارول خاکستری‌تر و واقع‌گرایانه‌تر هستند و این ویژگی کاملاً با روحیه بتمن همخوانی دارد. علاوه بر این، در میان اعضای انتقام‌جویان لغزش اخلاقی و تغییر مسیر زیاد رخ می‌دهد؛ حضور مردی خفاشی که برای هر بحرانی نقشه دارد، گروه را در خنثی کردن این تهدیدها قدرتمندتر می‌کرد.

۴) بتمن در جامعه مراقبان خودسر مارول جایگاه منطقی‌تری داشت

هر دو ناشر قهرمان‌هایی دارند که به عنوان مراقبان خودسر قانون (Vigilantes) در خیابان‌ها به مبارزه با جرم و جنایت دست می‌زنند. جامعه مراقبان دی‌سی بسیار صمیمی، متحد و به هم‌پیوسته است؛ فضایی که با طبیعت منزوی بتمن ناسازگار به نظر می‌رسد. لحن آن‌ها نیز متفاوت است؛ بتمن نماد تاریکی است، در شرایطی که سایر قهرمان‌های خیابانی دی‌سی چهره‌هایی شاداب‌تر و رنگارنگ‌تر دارند و بتمن در اعمال خشونت از تمام آن‌ها پیشی می‌گیرد.

در دی‌سی تنها شخصیت‌هایی که اندکی به او شبیه‌اند، اعضای خانواده خفاشی (Bat-Family) هستند که حتی آن‌ها نیز تفاوت‌های محسوسی با بتمن دارند. روحیه چالش‌برانگیز شوالیه تاریکی، همکاری با دیگران را برای او دشوار می‌کند. در نقطه مقابل، جامعه مراقبان مارول هرگز تا این حد یکدست نبوده است. در مارول گروه‌های مستقل فراوانی فعال‌اند، سطح خشونت بالاست، تعداد قهرمان‌هایی که هنوز به قانون نکشتن پایبند هستند انگشت‌شمار است و رویارویی دو مراقب پس از مدتی جدایی معمولاً به درگیری فیزیکی ختم می‌شود. این اتمسفر پر از تنش، بستری ایدئال برای شوالیه شنل‌پوش فراهم می‌کرد.

۳) دشمنان بتمن به خبیث‌های مارول شبیه‌تر هستند

تبهکاران شهر گاتهام جمعی از خطرناک‌ترین جنایتکاران تاریخ کمیک هستند. فارغ از دزدهای معمولی که صرفاً در پی غارت بانک‌ها هستند، بیشتر دشمنان بتمن روانی‌هایی سادیسمی و بی‌رحم هستند. جوکر (Joker) شرورترین انسانی است که در تخیل می‌گنجد؛ پویزن آیوی (Poison Ivy) و راس‌الغول (Ra’s al Ghul) اهدافی ویرانگر در ابعاد نسل‌کشی دارند؛ زس (Zsasz) قاتلی زنجیره‌ای و سفاک است و کیلر کراک (Killer Croc) گاهی کوچک‌ترین اختیاری بر غرایز حیوانی خود ندارد.

مقایسه ضدقهرمان‌های بتمن با سایر شرورهای دی‌سی تفاوت شب و روز را نشان می‌دهد. خطرات و قساوت این خبیث‌ها شباهت بسیار بیشتری به تبهکاران تاریک مارول دارد. مارول همواره مرزهای انحطاط اخلاقی شخصیت‌های شرور را جابه‌جا کرده و سیاه‌ترین لایه‌های فساد را نشان داده است. بتمن هر شب با چنین جنونی پنجه در پنجه می‌افکند؛ بنابراین شرورهای مارول چالش غیرقابل‌حلی برای او نبودند و آن‌ها نیز خیلی زود یاد می‌گرفتند که از دل شب وحشت داشته باشند.

۲) قهرمان‌های ثروتمند اساس و شالوده دنیای مارول را می‌سازند

در هر دو جهان مارول و دی‌سی شخصیت‌های متمول حضور پررنگی دارند؛ این موضوع منطقی است، زیرا در دنیایی آکنده از فناوری مدرن، اشخاصی که ثروت و امکانات دارند طبیعتاً به سمت قهرمان شدن یا تبهکاری کشیده می‌شوند. با این همه، اگر نقش ثروتمندان را در پیشبرد قصه بسنجیم، برتری قاطع از آن مارول است.

دنیای مارول در حقیقت بازتابی از جهان پشت پنجره اتاق ما است و سرمایه‌داران نقش تعیین‌کننده‌ای در تحولات آن دارند. شخصیت‌هایی مانند تونی استارک، رید ریچاردز (Reed Richards)، چارلز اگزاویه (Charles Xavier)، نیمور (Namor) و واسپ (Wasp) ارکان بنیادی روایت در خانه ایده‌ها (House of Ideas) به حساب می‌آیند. ثروت نجومی بتمن با دارایی این اشخاص برابری می‌کند و او در همان روز نخست به یکی از ارکان هدایت این جامعه بدل می‌شد. جایگاه بتمن به نوابغی همچون استارک و ریچاردز بسیار نزدیک‌تر است تا میلیاردرهای سنتی دی‌سی مثل الیور کوئین (Oliver Queen).

۱) بتمن شخصیتی واقع‌گرایانه‌تر و ملموس‌تر دارد

بزرگ‌ترین مرز میان دو ناشر در زاویه نگاه آن‌ها خلاصه می‌شود: مارول از پایه به عنوان پنجره‌ای به دنیای واقعی پی‌ریزی شد تا خوانندگان انعکاس زندگی خود را درون آن بیابند. حتی با حضور عناصر تخیلی نظیر خدایان اساطیری چکش‌به‌دست، مارول روی پایه‌هایی بسیار ملموس‌تر از مولتی‌ورس دی‌سی بنا شده است.

این ویژگی، شکاف اصلی میان بتمن و دیگر همتایانش در دی‌سی است. دنیای دی‌سی سرشار از قهرمان‌هایی با قدرت‌های فرابشری و دست‌نیافتنی است. بتمن با این‌که گاهی وارد ماجراهای خارق‌العاده می‌شود، اما هم‌تراز شخصیتی مثل هال جردن (Hal Jordan) نیست؛ او یک انسان فانی است که به کمک تمرین و علم با پلیدی مبارزه می‌کند. بتمن به عنوان برجسته‌ترین مراقب خودسر دی‌سی، همیشه میان خدایان شکست‌ناپذیر این ناشر احساس بیگانگی داشت؛ اما در مارول، او به همان اقیانوسی وارد می‌شد که برای رشد و درخشش واقعی به آن نیاز داشت.

منبع: Comicbook

پارتنر گیمر داشتن چطوریه؟ میزگیم با سایه و حمید