معرفی ۸ فیلم برتر هنرهای رزمی برای بزرگسالان (قسمت اول)

مشخصا برای ساخت یک فیلم رزمی عالی لزوما نیازی به رده‌بندی سنی بزرگسالان یا صحنه‌های خونین نیست. بسیاری از بهترین آثار این ژانر بدون چنین محدودیتی هم اکشن‌های تماشایی و نفس‌گیری ارائه می‌دهند. کافی است بازیگران توانایی اجرای حرکات پیچیده را داشته باشند و دوربین نیز به‌جای پنهان کردن مبارزات، جزئیات آن‌ها را به‌خوبی ثبت کند.

با این حال بعضی فیلم‌های رزمی از آزادی عمل رده‌بندی سنی بزرگسالان نهایت استفاده را می‌برند.در این آثار خبری از مبارزاتی نیست که با چند ضربه ساده و بیهوش شدن یکی از طرفین تمام شوند. استخوان‌ها می‌شکنند، بدن‌ها با شدت به زمین برخورد می‌کنند و هر ضربه وزن و تاثیر خودش را دارد.

هشت فیلم این فهرست با حضور ستارگانی مانند بروس لی، جکی چان، تونی جا و ایکو اویس دوره‌ها و سبک‌های متفاوتی از سینمای رزمی را نمایندگی می‌کنند، اما همگی در یک ویژگی مشترک‌اند: وقتی مبارزه شروع می‌شود، به‌سختی می‌توان چشم از صفحه برداشت.

۸. The Protector

فیلم The Protector داستانی عجیب و غریب دارد که در آن پای فیل‌های دزدیده‌شده، یک باند تبهکاری استرالیایی و سفری از تایلند به سیدنی در میان است. اما این ماجرا بیش از هر چیز بهانه‌ای فراهم می‌کند تا تونی جا در نقش مردی که به دنبال فیل‌هایش می‌گردد، با هر کسی که سر راهش قرار می‌گیرد درگیر شود. توانایی‌های بدنی «جا» در این فیلم چنان چشمگیر است؛ به طوری که گاهی به نظر می‌رسد بدن انسان اصولا نباید قادر به اجرای چنین حرکاتی باشد!

مشهورترین سکانس فیلم در یک رستوران اتفاق می‌افتد. شخصیت اصلی در نمایی طولانی و بدون برش از چندین طبقه بالا می‌رود و از پله‌ها، بالکن‌ها و محیط اطراف برای اجرای حرکات رزمی استفاده می‌کند. در ادامه نیز مبارزات خشن‌تری از راه می‌رسند. نقطه اوج فیلم رویارویی با چند حریف تنومند است که در آن شخصیت Kham یکی پس از دیگری مفاصل آن‌ها را خرد می‌کند. شاید کیفیت کلی فیلم به اندازه برخی آثار این فهرست یکدست نباشد، اما The Protector نمایشی کم‌نظیر از هنر رزمی موی تای و توانایی‌های تونی جا است.

۷. Ong-Bak: The Thai Warrior

داستان Ong-Bak به همان اندازه ساده است که باید باشد. سر یک مجسمه مقدس از روستایی در تایلند دزدیده شده و Ting برای بازگرداندن آن راهی بانکوک می‌شود. او در این مسیر به دنیای زیرزمینی خلافکاران شهر راه می‌یابد و همین اتفاق بهانه کافی برای معرفی تونی جا به مخاطبان جهانی است. فیلم نیازی به داستانی پیچیده ندارد، چون جذاب اصلی آن در حرکات و بدلکاری‌های بازیگر نقش اصلی خلاصه می‌شود.

Ong-Bak حتی بعضی از بدلکاری‌های باورنکردنی خود را از چند زاویه تکرار می‌کند تا تماشاگر فرصت داشته باشد آنچه را دیده بهتر درک کند. رده‌بندی سنی بزرگسالان نیز به فیلم آزادی عمل زیادی در نمایش خشونت در مبارزات داده است. دوربین هنگام برخورد آرنج یا زانو از صحنه کنار نمی‌کشد و مبارزات را به تبادل ضرباتی بی‌خطر تبدیل نمی‌کند. به طور خلاصه Ong-Bak بیش از آنکه بخواهد داستانی پیچیده تعریف کند، قصد دارد توانایی‌های Tony Jaa را به رخ بکشد و در این کار موفق است.

۶. Fist of Legend

بازسازی یکی از فیلم‌های بروس لی کار ساده‌ای نیست، اما Fist of Legend با انتخاب جت لی در نقش اصلی توانست از پس این چالش بزرگ بربیاید. این فیلم بازسازی اثر مشهور «خشم اژدها» است که بروس لی در آن نقش Chen Zhen را بازی می‌کند؛ کسی که پس از اطلاع از مرگ استاد هنرهای رزمی خود به شانگهای بازمی‌گردد. خوشبختانه فیلم به‌جای تقلید صرف از نسخه اصلی هویت مستقلی برای خود می‌سازد و مبارزاتی با سبک‌های متفاوت ارائه می‌دهد.

یکی از بهترین نمونه‌های این مسئله دوئل محترمانه چن با فومیو فوناکوشی است. مبارزه آن‌ها بیشتر به گفت‌وگویی از طریق حرکات رزمی شباهت دارد و هر دو طرف در جریان آن چیزهایی از یکدیگر می‌آموزند. در مقابل، رویارویی نهایی با ژنرال Fujita کاملا خشن و بی‌رحمانه است.

چن درمی‌یابد که مهارت فنی به‌تنهایی برای شکست حریفی که ضربات را تحمل می‌کند و به مبارزه ادامه می‌دهد، کافی نیست. طراحی مبارزات Yuen Woo-ping نیز سرعت خیره‌کننده جت لی را به نمایش می‌گذارد، بدون آنکه شخصیت و سبک مبارزه طرف مقابل نادیده گرفته شود. همین ترکیب است که فیلم «پنجه افسانه‌ای» را از مجموعه‌ای از صحنه‌های اکشن چشمگیر فراتر می‌برد.

۵. Drunken Master II

در میان ستارگان سینمای رزمی کمتر کسی مانند جکی چان مبارزه می‌کند. دلیلش هم ساده است: کمتر کسی حتی به ذهنش می‌رسد که مبارزه را به شیوه او پیش ببرد. «استاد بی‌کله ۲» که سال‌ها بعد در آمریکا با نام The Legend of Drunken Master اکران شد، نمونه‌ای درخشان از ویژگی‌هایی است که چان را به ستاره‌ای محبوب تبدیل کرد. او در نقش قهرمان افسانه‌ای Wong Fei-hung ظاهر می‌شود و با استفاده از سبک مشت‌زنی مست‌ها، مهارت رزمی خارق‌العاده خود را با کمدی فیزیکی ترکیب می‌کند.

جالب‌تر اینکه حتی فاصله میان مبارزات بزرگ فیلم هم سرگرم‌کننده است. شوخی‌های جکی چان اغلب بخشی از خود درگیری‌ها هستند و شخصیت او ممکن است کاملا خارج از کنترل به نظر برسد، اما این بازیگر تمام‌نشدنی با دقتی مثال‌زدنی هر لغزش، سقوط و استفاده از عناصر محیطی را اجرا می‌کند.

در نهایت مبارزه با «کن لو» اوج هنر و زیبایی فیلم است. این سکانس هم خنده‌دار است و هم از نظر فنی حیرت‌انگیز و خشن. رده‌بندی سنی بزرگسالان اجازه می‌دهد لحظات مختلف زد و خورد میان شخصیت‌ها واقعا دردناک به نظر برسد. در نهایت Drunken Master II شاید بهترین نمونه از توانایی جکی چان در ترکیب کمدی، مهارت رزمی و خشونت باشد، به‌گونه‌ای که تماشاگر هم‌زمان از شدت ضربات به خود بلرزد و از اتفاقات فیلم بخندد.

منبع: Game Rant