نقدها و نمرات بازی Control Resonant: اثر موفق اما بحثبرانگیز رمدی
پس از درخشش کمنظیر بازی الن ویک ۲ (Alan Wake 2)، نگاه تمام جامعه گیمرها و کارشناسان صنعت بازی با حساسیت بهسزایی به پروژه بعدی استودیو فنلاندی رمدی اینترتینمنت (Remedy Entertainment) دوخته شده بود. همه منتظر بودند تا ببینند آیا این استودیو خلاق میتواند روند موفقیتهای پیاپی خود را حفظ کند یا خیر. دنباله اثر تحسینشده سال ۲۰۱۹یعنی بازی کنترل رزننت (Control Resonant)، قرار بود با یک چرخش ساختاری و تبدیل شدن به اثری در سبک اکشن نقشآفرینی جهانباز، ذهن مخاطبان را به چالش بکشد؛ آن هم درست در مقطعی سرنوشتساز که فصل جوایز صنعت بازی آغاز شده و داوران توجه ویژهای به چنین عناوینی نشان میدهند. اکنون با انتشار نقدها و نمرات رسمی رسانههای معتبر، مشخص شده است که رمدی بار دیگر محصولی خوشساخت و سرگرمکننده ارائه کرده، هرچند نتوانسته به قله دستنیافتنی الن ویک ۲ برسد.
در حال حاضر، میانگین امتیازات بازی در وبسایت متاکریتیک (Metacritic) روی عدد ۸۴ و در وبسایت اوپنکریتیک (OpenCritic) روی نمره ۸۵ تثبیت شده است. از دید آماری، این اعداد عملکردی درخشان و بسیار استوار به شمار میروند، اما واقعیت این است که اثر جدید رمدی وارد گردونه رقابتی شلوغ و نفسگیر میان بازیهای مطرح سال شده است؛ عناوینی که برای کسب جایگاه برتر در رویداد جوایز بازی سال (The Game Awards) مبارزه خواهند کرد. میانگین نمرات بازی در محدوده اواسط دهه هشتاد، این اثر را در کنار آثاری مانند استار وارز: زیرو کمپانی (Star Wars: Zero Company)، بلاد آو دانواکر (The Blood of Dawnwalker)، اونیموشا: وی آو د سورد (Onimusha: Way of the Sword) و همچنین میکستیپ (Mixtape) قرار میدهد. نکته جالب توجه این است که نمره رزننت حتی از نسخه اول کنترل با متای ۸۲ فراتر رفته است؛ همان اثری که در سال انتشارش نامزد جدی عنوان بهترین بازی سال شد.
بخش بزرگی از منتقدان همچنان ساخته تازه این تیم را بسیار ستودهاند. مارک دلینی (Mark Delaney) از رسانه گیماسپات (GameSpot) که همواره از علاقهمندان به جهانهای رمدی به شمار میرود، با اختصاص نمره عالی ۹ از ۱۰، معماری محیطی و طراحی جهان رزننت را فوقالعاده توصیف کرد:
«این تصویر و چشمانداز از نیویورک شبیه هیچ چیزی که تا کنون دیدهام نیست؛ و هرچند تریلرها به بخشی از طراحی هنری خیرهکننده رزننت اشاره کرده بودند، اما تماشای آن از نزدیک واقعاً تجربهای استثنایی و ویژه است. صحنههایی که در آنها شهر به سبک فیلم اینسپشن روی خودش تا میشود، تنها بخش کوچکی از این ماجرا است. جهان بازی و دشمنان، به ویژه باسها، حقیقتاً حیرتانگیز ظاهر شدهاند.»
مایکل هایم (Michael Higham) از رسانه معتبر آیجیان (IGN) نیز نظری مشابه داشت و نمره ۸ از ۱۰ را برای بازی مناسب دانست. او تسلط رمدی بر روایت داستان و ساخت جهان را ستود و بیش از هر چیز، هنر پرداخت شخصیت دیلن فیدن (Dylan Faden)، قهرمان اصلی داستان را عامل پیوند مخاطب با اثر قلمداد کرد:
«دیلن واقعاً یک شخصیت سرخورده است که برای خودش دلسوزی میکند، و هنگامی که متوجه میشوید به عنوان موش آزمایشگاهی سازمان کنترل فدرال چه بر سر او آمده است، ماجرا کاملاً غمانگیز و تراژیک میشود. همین ویژگی است که دیلن را تا این حد جذاب و همراهی با او را آسان میکند؛ او شخصیت پیچیدهای ندارد، اما فردی خوشطینت است و مانند دریچهای شفاف برای رمزگشایی از بسیاری از مفاهیم پیچیده و رازآلود جهان کنترل عمل میکند.»
اما این همه ماجرا نیست؛ زیرا چرخش ناگهانی رمدی از ریشههای شوتر سومشخص به مبارزات نزدیک و سبک اکشن هکانداسلش، به نقطه اختلافی جدی بدل شده است. الکسیس اونگ (Alexis Ong) در نقد سه ستاره خود برای رسانه یوروگیمر (Eurogamer)، ترک اتمسفر مرموز ساختمان قدیمی اولدست هاوس (The Oldest House) و رفتن به محیطی شبیه آثار پرخرج هالیوودی را یک پسرفت دانست و سیستم مبارزات تنبهتن بازی را معمولی ارزیابی کرد:
«ذهنهای کنجکاو میخواهند بدانند که آیا سیستم مبارزه کنترل بهبود پیدا کرده است یا خیر، و پاسخ متأسفانه این است: نه واقعاً.»
شدیدترین انتقاد به گیمپلی توسط مایکل لری (Michael Leri) از وبسایت کامیکبوک (ComicBook) مطرح شد که نمره ضعیف ۲ از ۵ را به بازی اختصاص داد. او به صورت دقیق و تخصصی شرح داد که چرا مکانیکهای مبارزه بازی سطحی و فاقد انعطاف هستند:
«اگر بگوییم رزننت دست و پا گیر و محدودکننده است، حق مطلب را ادا نکردهایم. وقتی نوبت به اجرای کمبوها، مهارتهای حرکتی نیازمند تسلط، یا روشهای هوشمندانه برای ترکیب ابزارها میرسد، هیچ فکر خلاقانهای دیده نمیشود؛ همه چیز صرفاً به فشردن مداوم و کورکورانه دکمهها خلاصه شده است. کوبیدن بیهدف روی یک دکمه واحد کاملاً در تضاد با آزادی عملی است که در بهترین آثار این سبک شاهد هستیم. مجموعههایی که عبارتاند از دویل می کرای، گاد آو وار و بایونتا و حتی عنوان نسبتاً جدید هایفای راش — با وجود تفاوت در سطح پیچیدگی — همگی حول این محور میچرخند که محیطی آزاد برای آزمون و خطا به گیمر بدهند و به همین دلیل غولهای این سبک به شمار میروند. رزننت در درک این مفهوم اساسی شکست خورده و به شدت از این موضوع ضربه میخورد.»
ویلا رو (Willa Rowe) از رسانه پلیگان (Polygon) نیز دیدگاهی همراستا با منتقدان ناراضی داشت. او اعتقاد داشت حاشیهنشین کردن قهرمان نسخه نخست و پر کردن نقشه جهانباز با فعالیتهای فرعی و خستهکننده، هویت بازی را مخدوش کرده است:
«آن جادوی حیاتی و همیشگی رمدی که آثارش را جذاب میکرد، در این نسخه گم شده است. بدون آن جادو، کنترل رزننت کاملاً از هم میپاشد.»
در ارزیابی نهایی، بازی کنترل رزننت شاید نتواند اجماع و تحسین بینقص الن ویک ۲ را تکرار کند، اما تاریخ ثابت کرده است که بازیهای رمدی در گذر زمان جایگاه واقعی خود را در حافظه مخاطبان پیدا میکنند؛ همانطور که نسخه نخست کنترل نیز با وجود نمرات اولیه ملایم، به میراثی ماندگار در تاریخ این استودیو تبدیل شد.
منبع: polygon
دنیای جی تی ای 6 چه شکلیه؟ میزگیم با مریم خواجوی و امید لنون – قسمت دوم
نظرات