بازی God of War: Sons of Sparta منتشر شد و شاید این خبر همان قدر عجیب باشد که معرفی آن بود اما چیزی که شگفت‌انگیزتر بود، خبر ریمیک سه‌گانه God of War و دونفره بودن همین اثر God of War Sons of Sparta است. در هر صورت از زمان انتشار تا الان، زمانی را اختصاص دادم که این بازی تازه‌ وارد استودیوی Santa Monica را تجربه کرده تا نقد و بررسی گاد او وار سانز او اسپارتا را برای شما بنویسم پس در ادامه همراه مجله بازار باشید.

سقوط از قله‌های المپ به اعماق دنیای دوبعدی، جسارتی می‌طلبد که سونی و تیم توسعه‌دهنده‌اش یعنی سانتا مونیکا با همکاری مگا کتز استودیو (Mega Cat Studios) با معرفی God of War: Sons of Sparta به نمایش گذاشته‌اند اما سوال اصلی اینجاست که آیا کریتوس (Kratos)، همان نیمه‌خدای خشمگین که تایتان‌ها را به زانو درمی‌آورد، می‌تواند در کالبد یک بازی پلتفرمر اکتشافی همچنان ابهت خود را حفظ کند؟ این بازی تلاش می‌کند تا با فلش‌بک به دوران کودکی کریتوس و برادرش دیموس، لایه‌های ناگفته‌ای از تراژدی خانوادگی آن‌ها را روایت کند؛ روایتی که اگرچه در ابتدا کنجکاوی‌برانگیز به نظر می‌رسد اما به سرعت زیر سایه‌ی سنگین مکانیک‌های تکراری و طراحی بصری بحث‌برانگیز گم می‌شود. در هر صورت بازی God of War: Sons of Sparta یک نسخه‌ی جدید و متفاوت در سبک ۲ بعدی بوده که به مناسبت ۲۰ سالگی این مجموعه به صورت غافلگیرانه برای پلی‌استیشن ۵ منتشر شد.

داستان بازی God of War: Sons of Sparta | میراث خونی در تار و پود روایت

داستان بازی گاد او وار سانز او اسپارتا مستقیماً بر رابطه‌ی پیچیده و دردناک میان کریتوس نوجوان و دیموس تمرکز دارد آن هم درست جایی که پیشگویی‌های خدایان المپ، سرنوشت این دو برادر را به شکلی بی‌رحمانه توصیف کرده و آن‌ها از هم جدا می‌کند. نویسندگان این اثر سعی کرده‌اند با استفاده از ساختار مترویدوانیا (Metroidvania)، پیشروی در نقشه را با تکامل شخصیتی و پیوند عاطفی میان این دو گره بزنند. این سبک که در ژاپن تحت عنوان اکشن جستجویی شناخته می‌شود، مبتنی بر کاوش و پیشرفت غیرخطی هدایت‌شده و ابزارهای کاربردی متمرکز شده است.

در بازی Sons of Sparta، هر توانایی جدیدی که به دست می‌آورید هم راهی جدید در نقشه‌ی هزارتوی بازی را باز می‌کند و هم تکه‌ای از پازل گذشته‌ی تاریک اسپارتا را نیز فاش می‌سازد اما با این حال، ضرب‌آهنگ روایت در میانه‌ی راه به شدت افت می‌کند و اگر صبور نباشید، تجربه‌ی بازی شما را خسته خواهد کرد. برخلاف نسخه‌های کلاسیک که خشم کریتوس موتور محرک هر لحظه بود، اینجا روایت در میان رفت‌وبرگشت‌های طولانی برای پیدا کردن آیتم‌های کلیدی، انسجام خود را از دست می‌دهد و آن سنگینیِ دراماتیک مورد انتظار از نام خدای جنگ را به ندرت می‌توانید لمس کنید.

گیم پلی بازی God of War: Sons of Sparta | تیغ‌هایی که در پیکسل‌ها کند می‌شوند

شاید تنها چیزی که بتواند شما را تا لحظه‌ی آخر پای این بازی نگه دارد، همین گیم‌پلی باشد ولی باید این موارد را پیش از تجربه بدانید. سیستم مبارزات در سانز او اسپارتا تلاش دارد تا امضای همیشگی این سری یعنی خشونت عریان و سرعت بالا را به قالب دوبعدی منتقل کند اما نتیجه‌ی کار چیزی میان یک اکشنِ روان و یک تجربه‌ی ناامیدکننده معلق است. استفاده از سیستم رنگ‌بندی حملات برای دفع و پار کردن ضربات (حملات قرمز غیرقابل دفاع، آبی نیازمند دفاع و غیره) لایه‌ای استراتژیک به بازی اضافه کرده، اما همین موضوع باعث شده تا مبارزات بیشتر شبیه به یک آزمون واکنش‌های سریع و ماشینی باشد تا آن نبرد‌های غریزی و وحشیانه‌ای که می‌شناختیم.

انیمیشن‌های کریتوس در هنگام اجرای کومبوها گاهی دچار بریدگی می‌شود و حس سنگینی ضربات که ویژگی بارز سلاح‌های او بود، در فضای پیکسل‌آرتی بازی God of War Sons of Sparta تا حد زیادی از بین رفته است. گشت‌وگذار در محیط برای یافتن آپگریدها طبق فرمول استاندارد این سبک لذت خاص خود را دارد اما کمبود تنوع در دشمنان و غول‌آخرهایی که به شکلی ناباورانه ساده طراحی شده‌اند، باعث می‌شود که انگیزه گیمر برای اکتشاف کامل نقشه پس از چند ساعت فروکش کند. سیستم Co-op بازی تنها راه فرار از تکراری شدن اثر محسوب می‌گردد چرا که بازی چیز زیادی برای عرضه ندارد و صرفاً همکاری با یک دوست، ممکن خواهد بود تا بازی را بیشتر مورد توجه قرار داده و لحظات مفرح‌تری خلق کند.

گرافیک بازی God of War Sons of Sparta | اتمسفری که میان دو نسل گیر کرده است

از منظر فنی و بصری، Sons of Sparta انتخابی جسورانه اما به غایت دوگانه انجام داده است به دیدگاه من قابل توجه و لذت بخش محسوب می‌گردد. بازی با استفاده از استایل پیکسل‌آرتی سعی در القای حسی نوستالژیک دارد اما طراحی هنری آن در مقایسه با شاهکارهای مدرن این سبک مانند Blasphemous یا Hollow Knight، فاقد جزئیات خیره‌کننده و آن اتمسفر گیراست. پس‌زمینه‌ها اگرچه وسیع هستند اما اغلب بی‌روح و تکراری به نظر می‌رسند و مدل‌سازی شخصیت‌ها بیش از آنکه یادآور دوران طلایی ۱۶ بیتی باشد، شبیه به عناوین دست‌دوم دوران نینتندو DS است.

در بخش صداگذاری اما اوضاع کمی بهتر است زیرا موسیقی متن بازی همچنان رگه‌هایی از آن حماسه‌ی یونانی را در خود دارد و صدای فریادهای کریتوس، هرچند در کالبدی کوچک‌تر اما با همان کیفیت همیشگی به گوش می‌رسد که تا حدودی به اتمسفر سرد بازی گرمای بیشتری می‌بخشد. در مجموع از حیث صداگذاری و گرافیک، بازی موتور محرکه‌ی خاصی در قیاس با بسیاری از آثار این چنینی ندارد اما برای یک بازی خدای جنگ جدید که به عنوان صبحانه بازی می‌کنیم، قابل قبول و تا حد مطلوبی قابل‌پذیرش و دفاع خواهد بود.

بازی God of War: Sons of Sparta یک تجربه‌ی تجربی است که در رسیدن به استانداردهای بالای این فرانچایز ناکام می‌ماند اما بحث سلیقه و سبک را نیز باید در نظر گرفت. بزرگترین نقطه قوت بازی، تلاش برای واکاوی رابطه‌ی کریتوس و دیموس در قالبی جدید است که می‌تواند برای طرفداران دوآتشه داستان بازی جذاب باشد اما این جذابیت زیر آوار گیم‌پلیِ نه چندان صیقل‌خورده و گرافیکی که شکوهِ اساطیری این سری را به سختی نمایندگی می‌کند، دفن شده است. بازی در بخش مبارزات با معرفی سیستم‌های جدید سعی در نوآوری دارد ولی این مکانیک‌ها به جای عمق بخشیدن به نبردها، باعث مصنوعی شدن جریان اکشن اثر شده‌اند.
در نهایت، Sons of Sparta به جای آنکه یک جهش موفقیت‌آمیز در سبکی جدید باشد، بیشتر شبیه به یک عقب‌گردِ هنری به نظر می‌رسد که قدرت واقعی کریتوس را در محدودیت‌های فنی و ساختاری خود زندانی کرده است. در هر صورت اگر به دنبال یک مترویدوانیایِ تراز اول هستید، گزینه‌های بسیار بهتری در بازار وجود دارند اما اگر صرفاً می‌خواهید هر تکه‌ی کوچکی از پازل زندگی کریتوس را تجربه کنید، این بازی می‌تواند برای چند ساعت سرگرم‌تان کند؛ هرچند بعید است که خاطره‌ی آن برای مدتی طولانی در ذهن‌تان باقی بماند. نظر شما درباره‌ی آن چیست؟ شما با کدام نسخه‌ی بازی خاطره دارید؟ دیدگاهتان را با سایر کاربران مجله بازار به اشتراک بگذارید.

رازهای یوتوب فارسی؛ میزگیم با سک‌شات – قسمت اول