تغییرات سریال هری پاتر نسبت به کتاب‌ها تایید شد؛ اما چرا طرفداران نباید نگران باشند؟

پخش دومین تریلر سریال هری پاتر (Harry Potter) شبکه HBO با وجود استقبال گسترده، موجی از نگرانی را میان هواداران برانگیخته است. علت این دغدغه، مشاهده صحنه‌هایی است که در صفحات رمان دیده نمی‌شوند. سازندگان از ابتدای مسیر این مجموعه را اثری با وفاداری عمیق‌تر نسبت به فیلم‌های سینمایی معرفی کردند؛ پروژه‌ای با فرصت کافی برای بسط ماجراهای دست‌نخورده متن که فیلم‌های دو ساعته سینمایی هرگز امکان پرداختن به آن‌ها را نداشتند. کیسی بلویز (Casey Bloys)، مدیر ارشد شبکه، پیش‌تر تعهد داد که «هر فصل به شکلی اصیل نسبت به کتاب‌های اصلی ساخته خواهد شد» تا نویدبخش یک دهه روایت تلویزیونی با کیفیتی متمایز باشد. حتی جی. کی. رولینگ (J.K. Rowling) در جایگاه تهیه‌کننده اجرایی اعلام کرد تعهد سازندگان برای حفظ سلامت کتاب‌ها برای او ارزشی به‌سزایی دارد. مخاطبان حدود بیست و پنج سال تمام، فهرست حذفیات فیلم‌ها را مرور می‌کردند و سرانجام احساس کردند پروژه‌ای برای جبران این کاستی‌ها آغاز به کار کرده است.

با این حال، رونمایی از صحنه‌هایی کاملاً نو، واکنش‌های تندی به دنبال داشت. دو صحنه بحث‌برانگیز این تریلر در کتاب اول وجود ندارند. در صحنه نخست، رون ویزلی (Ron Weasley) نامه پذیرش هاگوارتز را در کنار اعضای خانواده و با حضور مادرش، مالی ویزلی (Molly Weasley)، باز می‌کند؛ آن هم در پناهگاه (The Burrow)، یعنی خانه‌ای که مخاطب تا قبل از کتاب دوم با آن روبه‌رو نمی‌شود. در صحنه دوم، آلبوس دامبلدور (Albus Dumbledore) با بازی جان لیتگو به مینروا مک‌گوناگال (Minerva McGonagall) می‌گوید: «ما نمی‌توانیم از آن‌ها محافظت کنیم، فقط می‌توانیم آماده‌شان کنیم.» دلیل خشم اولیه طرفداران این است که هیچ‌کدام از این لحظات در کتاب نیستند. در حقیقت امکان حضور این صحنه‌ها در کتاب اول وجود نداشت؛ زیرا رمان سنگ جادو (The Sorcerer’s Stone) با زاویه دید سوم شخص محدود نوشته شده و چشم‌انداز آن به طور کامل روی خود هری قرار دارد. رولینگ حتی اگر تصمیم به ثبت چنین گفت‌وگوهایی داشت، امکانش را پیدا نمی‌کرد، زیرا هری در آن اتاق حضور فیزیکی نداشت.

اضافه شدن این صحنه‌ها تعارضی با وعده‌های پیشین ندارد. سریال قرار نیست بازسازی صحنه‌به‌صحنه کلمات کتاب باشد، بلکه هدف آن دستیابی به هویتی «اصیل» در تناسب با جهان داستان است. همین قاعده دلیل تغییرات شبکه HBO را روشن می‌سازد. حضور لوسیوس مالفوی (Lucius Malfoy) با بازی جانی فلین تأیید شده است، هرچند او در کتاب اول غایب است و تنها به عنوان اهرم تهدید دراکو مالفوی (Draco Malfoy) شناخته می‌شود. لاکس پرت، بازیگر نقش دراکو، درباره این جهان‌گستری گفته است: «می‌توانید همه استادها را در اتاق‌های کوچک خودشان ببینید. می‌توانید دراکو را در خانه تماشا کنید.» گزارش‌های عوامل تولید حتی از بازسازی بخش‌هایی در خوابگاه دختران گریفیندور (Gryffindor Girls’ Dormitory) حکایت دارند؛ مکانی که بر پایه قواعد جادویی، پای هری هیچ‌گاه به آن نمی‌رسد. این صحنه‌ها به معنای زیر پا گذاشتن تعهدات نیستند، بلکه اصل تعهد در همین وسعت روایی معنا پیدا می‌کند. جی‌بی پرِت از مدیران وارنر برادرز دیسکاوری (Warner Bros. Discovery) اشاره کرد که قالب سریال اجازه می‌دهد سازندگان «عمیق‌تر وارد ماجرا شوند و بخش بیشتری از داستان را روایت کنند؛ قطعاتی که گنجاندن آن‌ها در فیلم دو ساعته ممکن نبود.»

برای درک اهمیت این رویکرد، باید بهای گزاف خلاصه کردن فیلم‌های سینمایی را یادآوری کرد. بخش عمده گله‌های هواداران از سال ۲۰۰۱ به دلیل حذفیات فیلم‌ها بود: پیوز (Peeves)، روح موذی هاگوارتز، حذف شد. انجمن اسپیو یا حمایت از الف‌های خانگی (S.P.E.W.) کنار رفت و به همراه آن دغدغه‌های اخلاقی و تفکر سیاسی هرمیون ناپدید شد. پیشینه چهار دوست معروف به غارتگران (The Marauders) نادیده ماند. مرگ لرد ولدمورت در رمان مثل سرنوشت هر انسان فناپذیری، «عاجز و فروریخته» به تصویر کشیده شده بود، اما فیلم مرگ او را به نمایشی تخیلی همراه با پخش شدن خاکستر بدل ساخت. از سوی دیگر، در رمان جام آتش (Goblet of Fire)، رولینگ مشخصاً می‌نویسد دامبلدور با آرامش پرسید: «هری، آیا اسمت را داخل جام آتش انداختی؟» در نسخه سینمایی، مایکل گمبون یقه هری را فشرد و این عبارت را فریاد کشید؛ اتفاقی که هنوز پس از گذشت دو دهه، نخستین نشانه اشتباه در اقتباس‌های تصویری به شمار می‌رود.

نکته‌ای که باید به مناقشات پایان دهد، حضور رسمی پیوز در این مجموعه است. پیتر سرافیناویچ نقش او را بازی می‌کند و این نخستین بار است که این روح پردردسر پا به دنیای تصویر می‌گذارد. در سال ۲۰۰۱، صحنه‌های مربوط به ریک مایال به شکلی بی‌رحمانه حذف شدند و او سال‌ها این ماجرا را با تلخی بازگو می‌کرد. سریالی که عده‌ای آن را به بی‌وفایی متهم می‌کنند، دست روی احیای بزرگ‌ترین حذفیات تاریخ این اثر گذاشته است. علاوه بر این، لحن گرم‌تر و شوخ‌طبعانه دامبلدورِ لیتگو نشان می‌دهد اعتراضات پیرامون فریادهای جام آتش به گوش تصمیم‌گیرندگان رسیده است.

تجربه‌های قبلی نیز اثبات کرده‌اند نوآوری‌های منطقی به کلیت داستان لطمه‌ای نمی‌زنند. در سریال بازی تاج و تخت (Game of Thrones)، سکانس‌های مشترک آریا استارک (Arya Stark) و تایوین لنیستر (Tywin Lannister) در قلعه هرنهال هرگز در کتاب‌ها وجود نداشتند، اما جرج آر. آر. مارتین آن لحظات را «یکی از بهترین بخش‌ها» دانست. نفوذ رولینگ برای ممانعت از تغییرات نامناسب، به خاطر جایگاه او در مقام تهیه‌کننده اجرایی، بالاتر از موقعیت مارتین است. اگر باز شدن نامه رون ویزلی آسیب‌زا بود، رولینگ قطعاً فیلم‌نامه را اصلاح می‌کرد.

منبع: Comicbook

چجوری دختر گاس و انیمه‌ای باشیم؟ میزگیم با فرزاد فانی