خالق شوالیه هفت پادشاهی تئوری قدیمی طرفداران در قسمت پایانی را تکذیب کرد

پایان‌بندی فصل اول سریال شوالیه هفت پادشاهی (A Knight of the Seven Kingdoms) با یک فلش‌بک احساسی همراه بود که ظاهراً یکی از بزرگ‌ترین و قدیمی‌ترین تئوری‌های طرفداران درباره سر دانک بلندقامت (Ser Duncan the Tall) را تایید می‌کرد. با این حال، ایرا پارکر (Ira Parker)، یکی از خالقان و شورانرهای (Showrunners) این مجموعه تلویزیونی، در تازه‌ترین صحبت‌های خود فاش کرده است که تیم سازنده اصلاً چنین قصدی نداشته‌اند و حقیقت ماجرا پیچیده‌تر از آن چیزی است که به نظر می‌رسد.

قسمت پایانی شوالیه هفت پادشاهی پس از رویداد خونین محاکمه هفت (Trial of Seven) در دشت اشفورد (Ashford Meadow) که به مرگ غم‌انگیز بیلور تارگرین (Baelor Targaryen) ختم شد، ریتم نسبتاً آرامی به خود گرفت. اما این آرامش به معنای خالی بودن داستان از لحظات مهم و تکان‌دهنده نبود. در این قسمت دیدیم که اگ (Egg) بار دیگر از دست خانواده سلطنتی خود فرار کرد، ریمون فاسووی (Raymun Fossoway) با روون (Rowan) ازدواج کرد و از همه مهم‌تر، در یک صحنه کلیدی ظاهراً تایید شد که سر آرلان از پنی‌تری (Ser Arlan of Pennytree) هرگز پیش از مرگش دانک (Dunk) را شوالیه نکرده است.

یا دست‌کم این‌طور به نظر می‌رسید! به عنوان یک بیننده و دنبال‌کننده جدی دنیای وستروس (Westeros)، اعتراف می‌کنم که برای شخص من هیچ ابهامی در آن صحنه وجود نداشت. در این فلش‌بک می‌بینیم که دانک از آرلان در بستر مرگ می‌پرسد که چرا هرگز او را شوالیه نکرده است و شوالیه پیر پیش از آنکه پاسخی بدهد یا اقدامی کند، جان خود را از دست می‌دهد. این سکانس هیچ شکی در ذهن من باقی نگذاشت که دانک هرگز به مقام شوالیه‌گری نرسیده است و با نگاهی به شبکه‌های اجتماعی متوجه می‌شویم که این برداشت، اجماع کلی تمام طرفداران نیز محسوب می‌شود.

اما داستان به همین جا ختم نمی‌شود. به تازگی در یک مصاحبه اختصاصی با رسانه کلایدر (Collider)، از پارکر درباره این صحنه بحث‌برانگیز و دریافت نکردن مقام شوالیه‌گری دانک پرسیده شد. او ضمن رد کردن برداشت عمومی تماشاگران، تایید کرد که قصدش از طراحی آن صحنه، تایید کردن این تئوری نبوده است. پارکر در این باره می‌گوید:

«برای من بسیار جالب است که شما چنین برداشتی از آن صحنه داشتید. در آن مقطع زمانی مشخص، دانک هرگز توسط سر آرلان شوالیه نشده بود. او می‌پرسد، چرا هرگز مرا شوالیه نکردی؟ و سپس، سر آرلان از دنیا می‌رود و ما فکر می‌کنیم همه چیز تمام شده است. اما بعد، او به هوش می‌آید و تا جایی که ما اطلاع داریم، ادامه آن صحنه می‌تواند این‌گونه باشد که، پسر، برو شمشیر مرا بیاور، و سپس او را شوالیه می‌کند. هیچ تاییدیه قطعی، به هیچ وجه، از آن صحنه به دست نمی‌آید. این دقیقاً همان فرمولی است که آقای جرج آر. آر. مارتین (George R. R. Martin) از ما درخواست کرده بود. این موضوع باید مبهم باقی بماند تا مردم بتوانند خودشان در این باره تصمیم بگیرند.»

پارکر در ادامه صحبت‌های خود به تمجید از بازیگر نقش سر آرلان پرداخت و افزود:

«ببینید، دنی وب (Danny Webb) یک جادوگر به تمام معنا است. من او را بسیار دوست دارم. او در جلوی دوربین دقیقاً به خود آرلان تبدیل شد. هیچ کس دیگری در کل این دنیا وجود نداشت که بتواند این نقش را تا این حد زنده و باورپذیر بازی کند. او تا لحظه مرگش در سریال، کاملاً بی‌نقص ظاهر شد. تمام این مسیر و سفر پرماجرا درباره این خواهد بود که چه چیزی یک شوالیه واقعی را می‌سازد؛ چه این لقب به صورت رسمی به شما داده شود و چه نشود. مسئله اصلی این است که آیا باید حتی پس از دریافت این لقب، لیاقتش را به دست آورید؟ آیا می‌توانید لیاقت و جایگاه یک شوالیه را به دست آورید، حتی اگر هرگز شمشیر یک پادشاه یا شوالیه دیگر روی شانه‌های شما قرار نگرفته باشد؟»

آیا واقعاً مهم است که دانک هرگز شوالیه نشده باشد؟

البته همیشه بین قصد و نیت سازنده اثر و برداشت نهایی بیننده فاصله وجود دارد. یکی از دلایلی که من و بسیاری از طرفداران آن صحنه را به عنوان تاییدی بر دروغین بودن مقام دانک در نظر گرفتیم، این است که سریال پیش از رسیدن به قسمت پایانی، سرنخ‌های بسیار روشنی در این باره به مخاطب داده بود. کتاب‌های اصلی مارتین یعنی داستان‌های دانک و اگ (Tales of Dunk and Egg) نیز دقیقاً همین رویکرد را دارند. اتفاقاً به همین دلیل است که اصرار شخص مارتین بر مبهم ماندن این راز در سریال، کمی عجیب و غافلگیرکننده به نظر می‌رسد.

حتی پیش از پخش قسمت پایانی، شوالیه نشدن دانک بیشتر به عنوان یک حقیقت پذیرفته شده در میان جامعه طرفداران شناخته می‌شد تا یک تئوری صرف؛ چرا که نشانه‌ها و جزئیات داستانیِ بی‌شماری به آن اشاره دارند. به عنوان مثال، در داستان می‌بینیم که دانک از شوالیه کردن ریمون فاسووی طفره می‌رود، زیرا می‌داند که خودش شوالیه نیست و طبق قوانین وستروس، فقط یک شوالیه می‌تواند شخص دیگری را شوالیه کند.

همچنین فلش‌بک‌ها نشان می‌دهند که آرلان هر وقت ادعا می‌کند کاری را انجام داده است، تصویر او در حال انجام آن کار نمایش داده می‌شود، اما هرگز صحنه شوالیه کردن دانک را نمی‌بینیم. در متن کتاب نیز، دانک بارها با عذاب وجدان دست و پنجه نرم می‌کند و با خود می‌اندیشد که آن‌قدر یک چیز را با تمام وجود می‌خواهد که حاضر است برای به دست آوردن آن یک دروغ وحشتناک و بزرگ بگوید. او حتی در مقطعی صراحتاً در ذهن خود اعتراف می‌کند که او حتی یک شوالیه آواره (Hedge Knight) هم نیست و صرفاً لباس آن‌ها را به تن کرده است.

به یک معنا، این موضوع اهمیت بسیار زیادی دارد، اما بیشتر این سنگینی روی دوش خود دانک احساس می‌شود. اگر او در حقیقت یک شوالیه واقعی نیست، پس این خود اوست که باید هر روز با این دروغ بزرگ زندگی کند و بار روانی آن را به دوش بکشد. او همواره با این ترس درونی زندگی می‌کند که مبادا روزی رازش برملا شود و آبرویش در برابر کسانی که دوستشان دارد از بین برود.

اما از زاویه دیگر و در نگاهی عمیق‌تر، این موضوع اصلاً هیچ اهمیتی ندارد و در واقع، پیام اصلی داستانِ مارتین دقیقاً در همین شوالیه نشدن دانک نهفته است (یا دست‌کم من این‌طور فکر می‌کردم). کنایه تلخ و در عین حال زیبای داستان در این است که اگرچه ممکن است دانک روی کاغذ و به صورت رسمی یک شوالیه نباشد، اما او در عمل واقعی‌ترین، پاک‌ترین و نجیب‌ترین شوالیه‌ای است که هفت پادشاهی به خود دیده است.

دانک به تمام ایده‌آل‌های اخلاقی و انسانیِ آنچه یک شوالیه باید باشد، پایبند است. او شرافتمند، جوانمرد، وفادار و حامی بی‌قید و شرط ضعیفان و بی‌گناهان است؛ آن هم به گونه‌ای که تعداد بسیار کمی از شوالیه‌های واقعی و اشراف‌زاده وستروس این‌گونه رفتار می‌کنند. ما در طول داستان بازی تاج و تخت (Game of Thrones) بارها دیده‌ایم که شوالیه‌های قسم‌خورده چگونه به راحتی جنایت می‌کنند، اما دانک متفاوت است.

او ممکن است برای رعایت این اصول اخلاقی حتی بیشتر از یک شوالیه معمولی تلاش کند، دقیقاً به این دلیل که شوالیه نشده است و در ناخودآگاه خود می‌خواهد ثابت کند که لیاقت این عنوان را دارد. اما فراتر از آن، دلیل اصلی رفتار او این است که دانک ذاتاً انسان شریفی است و صرف نظر از اینکه سر آرلان پیش از مرگ به او مقام شوالیه‌گری داده است یا خیر، به خوبی و با اصول درست توسط این پیرمرد مهربان آموزش دیده و تربیت شده است.

آنچه در ادامه داستان و فصل‌های آینده برای طرفداران بسیار جالب و هیجان‌انگیز خواهد بود، این است که آیا در آینده صحنه دیگری از شوالیه شدن دانک را خواهیم دید یا خیر. کسانی که با تاریخچه وستروس آشنایی دارند می‌دانند که دانک در نهایت به بالاترین مقام نظامی یعنی فرماندهی گارد پادشاه (Kingsguard) دست پیدا می‌کند. بر اساس قوانین، یک پادشاه قدرت این را دارد که هر کسی را شوالیه کند. این احتمال منطقی و جذاب وجود دارد که دانک در آینده و در خلوت، راز بزرگ خود را به اگ (که در آن زمان تبدیل به پادشاه ایگان پنجم تارگرین – King Aegon V Targaryen شده است) بگوید و به صورت واقعی و رسمی از دست او مقام شوالیه‌گری را دریافت کند. این اتفاق می‌تواند یک پایان‌بندی فوق‌العاده احساسی و متناسب با قوس شخصیتی هر دو نفر باشد.

با این حال، با توجه به صحبت‌های اخیر سازندگان و اینکه آن‌ها قصد دارند این موضوع مانند کتاب‌ها مبهم باقی بماند، ممکن است هرگز جزئیات بیشتری درباره این راز فاش نشود و ما تا پایان سریال در همین تعلیق باقی بمانیم. اما در نهایت اهمیتی ندارد؛ با شمشیر پادشاه یا بدون آن، سر دانک بلندقامت یک شوالیه واقعی است.

گفتنی است که فصل دوم سریال شوالیه هفت پادشاهی در سال ۲۰۲۷ میلادی (برابر با سال ۱۴۰۵ یا ۱۴۰۶ شمسی) از شبکه اچ‌بی‌او (HBO) و پلتفرم استریم مکس (Max) پخش خواهد شد و طرفداران برای تماشای ادامه ماجراجویی‌های دانک و اگ باید تا آن زمان منتظر بمانند.

منبع: Comicbook

رازهای یوتوب فارسی؛ میزگیم با سک‌شات – قسمت اول