انیمیشن Toy Story 5 احتمالا تاریک‌ترین و تلخ‌ترین اثر پیکسار خواهد بود

با وجود تمام عشق و علاقه‌ای که مخاطبان به داستان اسباب بازی و شخصیت‌های دوست‌داشتنی آن دارند، عده‌ای نسبت به ساخت انیمیشن داستان اسباب بازی ۵ (Toy Story 5) به شدت بدبین هستند. استودیو پیکسار (Pixar) تا به حال هیچ فرنچایزی را به اندازه ماجراهای وودی و باز لایت‌یر ادامه نداده است. با اینکه آن‌ها برخلاف تمام پیش‌بینی‌ها همیشه توانسته‌اند داستان‌های جذابی روایت کنند، اما باید بپذیریم که Toy Story 4 هرگز در سطح سه‌گانه شاهکار و اورجینال قبلی نبود. بالاخره هر فرنچایزی یک تاریخ انقضایی دارد و خیلی‌ها ترجیح می‌دادند پیکسار در اوج با این مجموعه خداحافظی کند، نه اینکه آن‌قدر آن را ادامه دهد تا به نقطه فروپاشی و تکرار مکررات برسد.

تریلر جدیدی که از Toy Story 5 منتشر شده هم کار خاصی برای از بین بردن این ترس و بدبینی نکرد. از عجله بی‌مورد برای بازگرداندن وودی (Woody) گرفته تا استفاده کاملا تجاری از آهنگ نوستالژیک You’ve Got a Friend in Me، همه چیز بوی یک سوءاستفاده نوستالژیک می‌دهد. این دقیقا همان ترندی است که در هالیوود امروز به شدت به آن آلرژی داریم. انیمیشن داستان اسباب بازی ۵ به وضوح می‌داند که در حال تکرار برخی از خطوط داستانی گذشته است و شاید این خودآگاهی باعث شود سازندگان داستان را بهتر مدیریت کنند، اما اگر تمام هنر قسمت پنجم این باشد که گذشته را حتی با چشمک زدن به مخاطب بازیابی کند، واقعا باید پرسید اصلا چرا این انیمیشن ساخته شده؟

با تمام این اوصاف یک مسئله وجود دارد که هنوز مخاطبان را به این پروژه امیدوار نگه داشته است. داستان اسباب بازی ۵ یک ایده روایی و فلسفی فوق‌العاده درخشان دارد. با وجود اینکه تریلر سعی می‌کند آن را پشت رنگ‌های شاد پنهان کند، این ایده پتانسیل آن را دارد تا قسمت پنجم را به یکی از تاریک‌ترین، عمیق‌ترین و تلخ‌ترین ساخته‌های پیکسار در سال‌های اخیر تبدیل کند.

تهدید دستگاه‌های دیجیتالی بزرگتر از چیزی است که تصویر می‌کنیم

با اینکه خلق شخصیت فورکی (Forky) در قسمت چهارم ایده خلاقانه‌ای بود، اما آن انیمیشن یک هسته مرکزی و یک تهدید درگیرکننده نداشت و در واقع فاقد آن امضای طلایی سه‌گانه اول بود. حالا پیکسار برای Toy Story 5 دست روی نقطه به شدت حساسی گذاشته و تهدیدی که این بار اسباب‌بازی‌ها با آن روبه‌رو هستند یک خرس عروسکی دیکتاتور (لاتسو) یا یک معدنچی پیر پر از کینه نیست، بلکه دستگاهی به نام Lilypad (تبلتی شبیه به آیپد) است که به وسواس فکری جدید بانی (Bonnie) تبدیل شده.

زمان خیره شدن به صفحه نمایش (Screen time) امروز بزرگترین دغدغه و کابوس همه است – فرقی هم نمی‌کند کودک و نوجوان باشید یا یک فرد بالغ. و خب چنین اتفاقی برای اسباب‌بازی‌های کلاسیک یک تهدید موجودیتی تمام‌عیار به حساب می‌آید و وقتی دستگاه‌های هوشمند می‌توانند به صورت مداوم و با بمباران دوپامین جلوی بی‌حوصلگی بچه‌ها را بگیرند، دیگر نیازی به قدرت تخیل و بازی‌های فیزیکی نخواهد بود.

تماشای تریلر جدید Toy Story 5:

تریلر انیمیشن جدید این واقعیت تلخ را تایید می‌کند و نشان می‌دهد که مشکل کاملا فراتر از اتاق خواب بانی می‌رود. وودی گزارش می‌دهد که اسباب‌بازی‌های بیشتری توسط بچه‌هایشان رها می‌شوند زیرا تکنولوژی در حال بلعیدن خانه‌هاست و جسی (Jessie) هم شکایت می‌کند که تبلت Lilypad دارد جلوی تلاش اسباب‌بازی‌ها برای کمک به دوست‌یابی بانی را می‌گیرد. تریلر این دوراهی‌های عمیق را با یک لحن خوش‌بینانه و مثبت‌اندیشانه به نمایش می‌گذارد، گویی جمع کردن دوباره گروه قدیمی برای غلبه بر این بحران مدرن کافی خواهد بود.

اما حقیقت تاریک‌تری جلوی چشمان ما پنهان شده و بچه‌های دیگری هم که بانی سعی می‌کند با آن‌ها دوست شود، تبلت‌های خودشان را دارند. به نظر می‌رسد استفاده مداوم بانی از اسباب‌بازی‌های فیزیکی باعث شده تا او از جمع هم‌سن‌وسال‌هایش طرد شود. اگر جسی و بقیه اسباب‌بازی‌ها (و نه تبلت) مانع توسعه روابط اجتماعی بانی باشند، آن وقت ماجرا بسیار پیچیده‌تر از شکست دادن یک آنتاگونیست ساده می‌شود. اسباب‌بازی‌ها این بار فقط با یک تبلت نمی‌جنگند، بلکه آن‌ها در حال مبارزه با تغییر جریان فرهنگی یک نسل هستند؛ جنگی که از نظر منطقی پیروزی در آن غیرممکن به نظر می‌رسد.

وقتی پیکسار با داستان اسباب بازی ۵ دست روی کابوس‌های مدرن می‌گذارد

نشانه‌هایی در تریلر Toy Story 5 وجود دارد که تایید می‌کند اوضاع حتی از این هم خراب‌تر است. وقتی پدر بانی سعی می‌کند محدودیت زمانی برای استفاده از تبلت اعمال کند، این کار را کاملا با بی‌میلی و نصفه‌ونیمه انجام می‌دهد چرا که خودش هم یک گوشی هوشمند در دست دارد و اسیر آن شده. در یک شات کوتاه و بسیار معنادار، بانی را می‌بینیم که در کنار بچه‌های دیگر است، اما همه آن‌ها در یک اتاق تاریک نشسته‌اند و هر کدام به تبلت‌های خودشان خیره شده‌اند و هیچ ارتباط انسانی بین آن‌ها شکل نمی‌گیرد.

به نظر می‌رسد فیلم‌سازان پیکسار که پیش از این در آثاری مثل در جستجوی نمو (Finding Nemo) و درون و بیرون (Inside Out) تجربیات والد بودن خود را به شکلی استادانه و روان‌شناسانه به تصویر کشیده بودند، حالا می‌خواهند بررسی کنند که آینده بچه‌های نسل جدید و بازی‌های کودکانه به چه سمتی می‌رود و اگر این مسیر ادامه پیدا کند چه چیزهای ارزشمندی را از دست خواهیم داد.

قسمت سوم فرنچایز یعنی Toy Story 3 یکی از احساسی‌ترین و تکان‌دهنده‌ترین انیمیشن‌های پیکسار محسوب می‌شود (تا جایی که تئوری‌های عجیبی وجود دارد که آن را استعاره‌ای از هولوکاست می‌دانند!). من از روی کنجکاوی به سراغ تریلر اورجینال قسمت سوم رفتم و جالب است بدانید در آن تریلر هیچ نشانه‌ای از آن لحن تلخ و پایان‌بندی اشک‌آور دیده نمی‌شد. بنابراین اگر قصد دارید انیمیشن داستان اسباب بازی ۵ را در زمان اکرانش در تاریخ ۱۹ ژوئن ۲۰۲۶ (۲۹ خرداد ۱۴۰۵) ببینید، حتما خودتان را برای اتفاقات دردناک و غم‌انگیز آماده کنید. این اثر احتمالا آن سفر گرم و نرم و نوستالژیکی نخواهد بود که تریلر به شما وعده می‌دهد.

شما درباره ایده تقابل اسباب‌بازی‌های کلاسیک و تبلت‌های هوشمند چه فکری می‌کنید و آیا پیکسار می‌تواند دوباره یک شاهکار بی‌نقص و تاثیرگذار تحویل ما بدهد؟ حتما نظراتتان را با ما و دیگر مخاطبان در مجله بازار به اشتراک بگذارید.

منبع: Screen Rant

رازهای یوتوب فارسی؛ میزگیم با سک‌شات – قسمت اول