در این مطلب به نقد و بررسی بازی EA SPORTS FC 27 (یا همان فیفا 27 قدیم که در حال‌حاضر با نام اف‌سی 27) شناخته می‌شود می‌پردازیم. در ادامه همراه مجله بازار باشید.

الکترونیک آرتز (Electronic Arts) نمایش قدرتمند دیگری از این بازی زیبا ارائه می‌دهد؛ اثری که گیم‌پلی آن گوشه‌ی دروازه را هدف گرفته و دقیقاً به همان‌جا اصابت می‌کند. تفکرات من درباره‌ی نسخه‌های اخیر سری اف‌سی (FC) درواقع با سال‌های پایانی حضور «آرسن ونگر» در تیم آرسنال (Arsenal) قابل‌قیاس است؛ آن‌ها کارشان را به‌خوبی انجام می‌دادند اما به نظر می‌رسید همه از حرکت رو به جلو و پیشرفت می‌ترسیدند. آنچه پس از آن رخ داد، یک دوره‌ی بی‌ثبات بود تا این‌که «آرتتا» وارد میدان شد و مجبور شد تیم را از نقطه‌ی صفر دوباره بسازد.

با این حال آرسنال پس از صرف زمان برای شروع دوباره، اکنون به یک قدرت بزرگ تبدیل شده است و احساس می‌کنم ما دقیقاً در چنین جایگاهی با بازی اف‌سی ۲۷ (EA SPORTS FC 27) قرار داریم. گیم‌پلی اولیه در سال جاری عالی به نظر می‌رسد و اصلاحات جذابی در تمام بخش‌های آن اعمال شده است اما اکنون با فرنچایزی روبه‌رو هستیم که هر ترکیب تیمی‌ای در آن تکراری احساس می‌شود. یک رویکرد سرسختانه و تزلزل‌ناپذیر در فلسفه‌ی کلی این مجموعه وجود دارد و به نظر می‌رسد الکترونیک آرتز تمایلی به فشردن دکمه‌ی ریست ندارد. بازی اف‌سی 27 یک سال قدرتمندِ دیگر از سبک ونگر را به ما تحویل می‌دهد، درحالی‌که ما واقعاً به یک آرتتا نیاز داریم (ضمناً من طرفدار آرسنال نیستم).

بخش کریر مود؛ پیشرفت در سایه‌ی بی‌توجهی

حالت کریر مود (Career Mode) شاهد اصلاحات بیشتری بوده است و من به‌شدت تحت‌تاثیر گزینه‌های راه‌اندازی و شروع بازی قرار گرفتم؛ چرا که اکنون می‌توانید تقریباً تمام جنبه‌های ابتدایی یک کریر را با جزئیات کامل مدیریت کنید. ممکن است در اینجا در اقلیت باشم اما گذشته از نادیده گرفتن همیشگیِ یک حالت کریر دونفره (Co-op)، فکر می‌کنم برداشت الکترونیک آرتز از یک سفرِ چندساله در دنیای فوتبال کاملاً عمیق و درگیرکننده است. اضافه شدن سیستم اتاق نقل‌وانتقالات (TransferRoom) و هوش‌مصنوعی، جذب بازیکنان جدید را بسیار غوطه‌ورکننده‌تر و واقع‌گرایانه‌تر کرده است. من در مجموع از سطح جزئیات بسیار راضی هستم و اورال‌های پویا (Dynamic Overalls) نیز به زنده ماندن و طراوت همیشگیِ این تجربه کمک شایانی می‌کنند.

درباره‌ی بخش آلتیمیت تیم (Ultimate Team) هم باید گفت که این بخش همچنان همان آلتیمیت تیم همیشگی است. ویژگی جدید گالری (Gallery) ایده‌ی جذابی است و شما را تشویق می‌کند تا به بازیکنانی که در پک‌ها دریافت می‌کنید بیشتر اهمیت دهید؛ زیرا تنوع بیشتر و شکار موقعیت‌های ارزان در بازار نقل‌وانتقالات، با ارزی رایج به شما پاداش می‌دهد که می‌توانید از آن برای دریافت جوایز بزرگ‌تر استفاده کنید. حذف کارت‌های «کامن» (Commons) نیز یک تغییر مثبت به شمار می‌رود و قطعاً این حس را القا می‌کند که امسال سکه‌های (Coins) بیشتری برای به‌دست آوردن وجود دارد. در نهایت باید گفت که اگر پیش از این بازیکن آلتیمیت تیم بوده‌اید قطعاً سرگرم خواهید شد اما اگر با این گاو شیرده و سیری‌ناپذیرِ الکترونیک آرتز مخالف هستید، هیچ چیز جدیدی وجود ندارد که بخواهد توجه شما را به خود جلب کند.

گیم‌پلی پادشاهی می‌کند… حداقل فعلاً

محصولات بسیاری مانند گلز (GOALS)، یو‌اف‌ال (UFL) و تا حدودی ریمچ (Rematch) به میدان آمده‌اند تا اف‌سی را از تخت پادشاهی به زیر بکشند اما هیچ شکی وجود ندارد که سبک آرکید (Arcade) و پرزرق‌وبرق بازی FC 27 همچنان پادشاه بلامنازع این جنگل است. من گیم‌پلی رقابتی (Competitive) را در آلتیمیت تیم به‌طور گسترده آزمایش کردم و شانس خودم را در کریر مود آفلاین با گیم‌پلی اصیل (Authentic) نیز امتحان کردم. می‌توانم به شما اطمینان دهم که هر دو حالت سرگرم‌کننده هستند و به‌گونه‌ای طراحی شده‌اند که من را تشنه‌ی تجربه‌ی بیشتر کردند که در نهایت این همان هدف اصلی یک بازی ویدیویی است.

حالت رقابتی دقیقاً همان چیزی را ارائه می‌دهد که الکترونیک آرتز وعده داده بود: شما امسال مجبور هستید که به‌صورت کاملاً دستی دفاع کنید. اگر با مدافعان میانیِ خود عقب بنشینید یا با هافبک‌های دفاعی‌تان فشار را کم کنید، خواهید دید که هوش‌مصنوعی به شما خیانت می‌کند و زحمت تکل زدن را به خود نمی‌دهد. نه‌تنها این، بلکه تیم شما مانند قطب‌های همنام دو آهنربا عمل خواهد کرد که انگار از توپ می‌ترسند. بازی اف‌سی ۲۷ از شما می‌خواهد که کنترل کامل را در دست داشته باشید؛ در زمان مناسب با یک تکل ایستاده یا خوابیده درگیر شوید و یک مدافع دوم را برای مهار بازیکن حریف جلو بکشید. چالش‌های بی‌برنامه، پرس کردن ضعیف و خطاهای محاسباتی در این نسخه به‌شدت مجازات خواهند شد. من در اوایل کار به‌شدت تقلا می‌کردم و برخی از بازی‌های ابتدایی‌ام در بخش دیویژن رایوالز (Division Rivals) بسیار پرگل بودند اما می‌پذیرم که مقصر اصلی خودم بودم. بازیکنان قدیمی و سخت‌گیر از بازگشت سری اف‌سی به مهارت‌محور بودن به‌جای تکیه بر کارهای تصادفی هوش‌مصنوعی لذت خواهند برد. گیم‌پلی اصیل با ادامه دادن مسیر اف‌سی ۲۶ (FC 26) همچنان یکی از محبوب‌ترین افزودنی‌های من به این فرنچایز در سال‌های اخیر است و سرعت (Pacing) آن کاملاً بی‌نقص احساس می‌شود. گاهی از خودم می‌پرسم که آیا آلتیمیت تیم نمی‌تواند یک رویداد یا حالت خاص با این گیم‌پلی اصیل را در خود جای دهد؟

سایه‌ی سنگینِ تغییراتِ ناگهانی

تهدید همیشگی و شومی که بر سر بازی اف‌سی 27 سایه انداخته، مانند حضورِ سر الکس فرگوسن در رختکن است و الکترونیک آرتز هر لحظه آماده است تا کفشی را به سمت ما پرتاب کند! این بازی دو یا سه ماه دیگر چه شکلی خواهد بود؟ این توسعه‌دهنده به‌طور مداوم یک بازی جدید منتشر می‌کند و سپس با انتشار پچ‌های جدید برای راضی نگه داشتن یک اقلیت، همه‌چیز را در گیم‌پلی تغییر می‌دهد و خراب می‌کند؛ آیا کس دیگری هم اینجا از سندرم استرس پس از سانحه (PTSD) بازی اف‌سی ۲۶ رنج می‌برد؟ بازی EA FC 27 در حال‌حاضر فوق‌العاده روان اجرا می‌شود: پاس‌کاری‌ها نرم و پاسخگو هستند، تلاش برای بهبود پاس‌های یک‌ودو به‌خوبی دیده می‌شود، ارسال‌ها و گل‌زنی با ضربات سر دوباره به یک استراتژی موثر تبدیل شده‌اند و دفاع کردن بار دیگر به یک هنر واقعی شباهت دارد. تنها چیزی که نیاز است، تصمیم یکی از مدیران رده‌بالا برای کوبیدن چکش است تا سیستم دفاعی دوباره کاملاً تحت‌کنترل هوش‌مصنوعی دربیاید و بازی‌ای که برای آن پول پرداخته‌اید برای همیشه از بین برود. من فعلاً به الکترونیک آرتز اعتماد می‌کنم و امیدوارم وعده‌ی آن‌ها مبنی‌بر این‌که «بازی اف‌سی ۲۷ در اولین به‌روزرسانی‌های خود شاهد تغییرات قابل‌توجه در تعادل گیم‌پلی نخواهد بود» به حقیقت بپیوندد.

در نهایت اما همچنان با این سوال درگیر هستم… آیا ما واقعاً برای این تغییرات به یک بازی کاملاً جدید نیاز داشتیم؟ این یک احساس رایج در میان بازیکنان است؛ این‌ها صرفاً به‌روزرسانی‌های گیم‌پلی هستند که به‌راحتی می‌توانستند در قالب یک پچ اضافه شوند. من که از نسل قدیم هستم، هنوز به یاد دارم وقتی بازی فیفا 10 (FIFA 10) دریبل‌زنی ۳۶۰ درجه را معرفی کرد، واقعاً هوش از سرم پرید. یا زمانی که فیفا 12 (FIFA 12) با موتور ایمپکت (Impact Engine) برخورد‌های واقع‌گرایانه را خلق کرد و سیستم دفاعی را که تا به امروز می‌شناسیم کاملاً بازسازی نمود. سال‌ها گذشته است و من واقعاً دوست دارم یک نفر به من بگوید آخرین نوآوری واقعیِ سری اف‌سی که واقعاً ارزش پرداخت قیمت کاملِ یک اثر جدید را داشت، چه زمانی بوده است؟

من هرگز درک نخواهم کرد که سازندگان چگونه می‌توانند روی هر نسخه جدید از سری FC کار کنند، آن را تست کنند و باز هم اجازه دهند چنین منوهای افتضاحی در بازی باقی بمانند. اکنون با وجود این‌همه حالت بازی و گزینه‌های فرعی، هزینه تعامل کاربر برای انجام هر کاری به‌صورت تصاعدی در حال افزایش است؛ به همین دلیل الکترونیک آرتز (EA) باید منوهای کند و پر از لگ خود را ارتقا دهد تا به چیزی مدرن‌تر، بصری‌تر و به روانیِ همان فوتبالی که ارائه می‌دهد تبدیل شوند. پرسه زدن در میان تک‌تک منوهای بازی به‌قدری عذاب‌آور و کلافه‌کننده است که انگار کفش‌هایم در باتلاقی از شیره گیر کرده‌اند. تمام مشکلات همیشگی نیز همچنان به آفت جان این تجربه تبدیل شده‌اند؛ سرورهای غیرمنطقی بازی در یک چشم‌به‌هم‌زدن فریز می‌شوند یا مرا بیرون می‌اندازند، متون روی هم می‌افتند یا بیشتر از «ارلینگ هالند» در بازی‌های بزرگ غیب می‌شوند و در نهایت پاداش‌ها و اهداف نیز به‌درستی کار نمی‌کنند.

این یک شکایت همیشگی در میان تمام بازی‌های ورزشی این شرکت است و انگار دی‌ان‌ای (DNA) همه‌ی آن‌ها از یک ساختار واحد پیروی می‌کند. توجه نکردن به بخش ارائه و پرزنتیشن صرفاً به این دلیل است که تمام تمرکز استودیو روی گیم‌پلی قرار دارد؛ با این‌که اف‌سی ۲۷ (EA FC 27) قرار است «بازی جهانیان» باشد اما وقتی شکایات تکراری همین جهانیان به‌طور مداوم نادیده گرفته می‌شود، پذیرش این ادعا کار بسیار سختی است. ما از نظر گرافیکی به یک نقطه اشباع رسیده‌ایم و البته همیشه هم قرار بود چنین اتفاقی بیفتد، چرا که همه‌چیز کاملا واقعی به نظر می‌رسد. من تمام تحسین‌ها و اعتبارهای جهان را بابت ضبط بی‌نظیر چهره‌ها، مدل‌سازی به‌روزشده‌ی بازیکنان و استایل‌های دویدن به استودیوی سازنده تقدیم می‌کنم اما اگر دقت کنید احتمالا متوجه خواهید شد که ما در مقایسه با داخل زمین فوتبال، زمان بسیار بیشتری را در منوها می‌گذرانیم و هر دوی این بخش‌ها باید تجربه‌ای لذت‌بخش شمرده شوند.

سخن پایانی نقد و بررسی EA SPORTS FC 27

فرقی نمی‌کند من چه می‌گویم یا چه کاری انجام می‌دهم، در هر صورت اف‌سی 27 یکی از پرفروش‌ترین بازی‌های سال‌های ۲۰۲۶ و ۲۰۲۷ خواهد بود. این غول توقف‌ناپذیر است و امپراتوری چند میلیارد دلاری الکترونیک آرتز نیازی ندارد که بازی فوتبالشان بی‌نقص باشد و خب مسلماً بی‌نقص هم نیست؛ حالت The Grounds یک ویژگی توخالی است که صرفاً تیترها را پر می‌کند و رابط کاربری در کنار منوهای هیاهودارش، همچنان یک آشفتگی به‌هم‌ریخته شمرده می‌شوند که به شکلی باورنکردنی در تضادی عجیب با گیم‌پلی جذاب بازی قرار می‌گیرد. در زمان عرضه، گیم‌پلی آفلاین و آنلاین بازی اف‌سی به‌شدت اعتیادآور است و حتی از تماشای ویدیوهای تلفیقیِ گل‌های از راه دور هم جذاب‌تر به نظر می‌رسد. تغییرات در تمام بخش‌ها روندی تدریجی دارند و یک بازی فوتبال سرگرم‌کننده در انتظار کسانی است که آن را خریداری می‌کنند؛ زمان به ما ثابت خواهد کرد که آیا کیفیت این محصول در همین سطح باقی می‌ماند یا خیر اما ما در آینده‌ای نزدیک، دیوانه‌وار به یک سال بزرگ و طوفانی از سوی این غول بازی‌سازی نیاز داریم.

نظر شما نسبت به بازی EA SPORTS FC 27 چیست؟ نظرات‌تان را با ما و دیگر کاربران مجله بازار به‌اشتراک بگذارید.

منبع: insider-gaming

میزگیم سه لبه؛ چرا بازی ولورین رو کسی دوست نداره + ۲ بازی مخفی