در این مطلب به نقد و بررسی انیمیشن Batman: Knightfall Part 1 می‌پردازیم و باهم نیم‌نگاهی به بخش اول بتمن: نایت‌فال خواهیم داشت. در ادامه همراه مجله بازار باشید.

سال‌هاست که شرکت «دی‌سی» (DC) برای اقتباس‌های سینمایی خود به سراغ کاتالوگ کمیک‌های «بتمن» می‌رود و حالا نوبت به داستان «نایت‌فال» (Knightfall) رسیده است. طرفداران این حماسه‌ی کمیک‌بوکی معروف، از قصه‌ی اثر که در دهه‌ی نود میلادی به تثبیت جایگاه «بین» (Bane) به‌عنوان شرور غول‌پیکر «گاتهام» که موفق شد «بروس وین» را از نظر احساسی و فیزیکی در هم بِشِکند می‌پردازد، بسیار راضی خواهند شد چرا که همین اولِ کار بگوییم که این محصول، اقتباس جذاب و وفادارانه‌ای محسوب می‌شود.

اما اگر این حماسه‌گریِ کمیکی را نخوانده‌اید اصلاً نگران نباشید؛ چرا که پیش از این یکی از بزرگ‌ترین فیلم‌سازان قرن بیست و یکم یعنی «کریستوفر نولان» اقتباسی آزاد از آن را روی پرده برده است. فیلم «شوالیه تاریکی برمی‌خیزد» (The Dark Knight Rises) سعی داشت به ماموریت «بین» برای تسخیر «گاتهام»، چاشنیِ واقع‌گرایی اضافه کند اما بخش اول انیمیشن «بتمن: نایت‌فال» بی‌شرمانه‌وار حماقت‌ها و غیرممکن بودن داستان کمیک اصلی را در آغوش می‌کشد و تا حد زیادی از تله‌های اقتباسی که «دی‌سی» پیش‌تر در آن‌ها گرفتار شده بود دوری می‌کند. خون‌ریزی و خشونت موجود در این فیلم با درجه سنی بزرگسال (R-Rated) این اقتباس انیمیشنی را به اثری ویژه تبدیل کرده است که بی‌رحمی واقعی «بین» و مسیر او را به‌خوبی به تصویر می‌کشد.

بخش اول بتمن: نایت‌فال به‌عنوان یک فیلم مستقل واقعاً جواب نمی‌دهد

پرده اول نایت‌فال از یک قصه‌ی کمیکی سه‌قسمتی است که از سال ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۴ میلادی منتشر شد و پس از آن «نایت‌کوئست» (Knightquest) و «نایتزاِند» (KnightsEnd) به چاپ رسیدند. بنابراین، کاملاً منطقی است که «دی‌سی» این داستان را در قالب یک سه‌گانه سینمایی اقتباس کند. در سری اصلی، وقتی تمام زندانیان «آرکام» در «گاتهام» رها می‌شوند، بتمن از نظر فیزیکی به مرز فروپاشی می‌رسد؛ از نظر احساسی نیز او با ترومای از دست دادن دو رابین اول دست‌وپنجه‌نرم می‌کند. به این ترتیب، این فرنچایز گسترده‌تر از همیشه سعی می‌نماید، تبدیلیتِ خود به داستان بهبودی «بتمن» و دگردیسی خود «گاتهام» پس از سوءاستفاده بِین از این هرج‌ومرج برای در دست گرفتن قدرت را بیشتر از پیش به نمایش بگذارد.

مشکل اصلی اقتباس Batman: Knightfall این است که به زمینه‌سازی فراوانی نیاز دارد؛ به همین دلیل بخش عمده‌ای از زمان ۷۸ دقیقه‌ای قسمت اول به همین موضوع اختصاص یافته است. داستان به عمق گذشته‌ی «بین» می‌رود و نشان می‌دهد که او چگونه از یک کودک گریان به مردی خشن تبدیل شد که باور دارد قدرت و زور بازو تنها چیزهای مهمِ زندگی هستند. این موضوع یکی از نقاط قوت برجسته‌ی فیلم است که به اثر اجازه می‌دهد تا روان‌شناسی «بین» را واکاوی کند و شباهت‌هایی میان او و «بروس» شکل دهد. زمانی که در نهایت شاهد دگردیسی او هستیم، طراحی صدا به‌گونه‌ای تهوع‌آور است که صدای شکستن و خرد شدن تک‌تک استخوان‌ها را با تمام وجود احساس می‌کنید.

در این میان با «ژان-پل ولی» (Jean-Paul Valley) نیز روبه‌رو می‌شویم که «بتمن» و «رابین» پس از شستشوی مغزی او برای تبدیل شدن به یک قاتل بی‌نقص، تلاش می‌کنند تا توان‌بخشی‌اش کنند. داستان او شبیه به یک ایده اضافه‌شده‌ی لحظه‌آخری به نظر می‌رسد؛ موضوعی که درک مسیر او را سخت می‌کند مگر این‌که از پیش با پیشینه‌ی کمیک او به‌عنوان «عزرائیل» (Azrael) آشنا باشید. در نهایت نوبت به خود «بتمن» می‌رسد. اگرچه او در قسمت اول زیر سایه‌ی «بین» و «عزرائیل» قرار می‌گیرد اما مجبور می‌شود در جلسات درمان با ترومای خود روبه‌رو شود؛ او باید به درد ناشی از رفتن «دیک گریسون» و مرگ «جیسون تاد» بپردازد و هم‌زمان با ترس‌هایش درباره‌ی آموزش «تیم دریک» به‌عنوان رابین جدید مقابله کند.

او حتی پیش از انفجار «آرکام» نیز در هم شکسته و خسته به نظر می‌رسد و این فرسودگی با پیشروی داستان بیشتر هم می‌شود. این خستگی را هم در صداپیشگی «انسون مونت» می‌شنوید و هم در تک‌تک جراحات «بتمن» مشاهده می‌کنید. در میان این سه شخصیت، توسعه و پردازش شخصیتیِ بسیار زیادی باید در داستان گنجانده شود؛ به همین دلیل گاهی اوقات احساس می‌شود که انگار یک فصل از ماجرا را از دست داده‌ایم. بخش اول Batman: Knightfall (انیمیشن جدید بتمن) هرگز قرار نبود مانند یک داستان کاملاً مستقل احساس شود اما قطعاً بیشتر شبیه به قسمتی از یک مینی‌سریال است تا یک فیلم سینمایی کامل. تمرکز کافی روی ماجرای فرار از زندان وجود ندارد تا آن را به رویدادی درگیرکننده تبدیل کند؛ از طرفی جنبه‌ی معمایی داستان نیز کمی ناخوشایند است، چرا که مخاطب باید منتظر بماند تا «بتمن» و «رابین» تازه به چیزهایی پی ببرند که ما از قبل می‌دانیم.

درست در لحظه‌ای که داستان با حضور بین به اوج جذابیت خود می‌رسد، تیتراژ پایانی روی صفحه ظاهر می‌شود و شما را تشنه‌ی تماشای ادامه‌ی ماجرا می‌گذارد. اگرچه قسمت اول ممکن است در آینده و پس از تکمیل شدن سه‌گانه‌ی سینمایی Batman: Knightfall عملکرد بهتری از خود نشان دهد؛ با این وجود در شرایط فعلی و به‌عنوان یک اثر مستقل، احتمالاً برخی از طرفداران را با احساسی از نارضایتی و ناامیدی رها خواهد کرد. اما پیش از پایان یافتن قسمت اول، همان صحنه‌ی حیاتی و مهمی را به ما هدیه می‌دهد که هر طرفداری از همان دقایق ابتدایی فیلم برای دیدنش لحظه‌شماری می‌کرد؛ یعنی لحظه‌ی در هم شکستن کمر شوالیه‌ی تاریکی توسط «بین». خوشبختانه باید گفت که حداقل این یک صحنه کاملاً در حد و اندازه‌ی انتظارات ظاهر می‌شود و مخاطب را راضی نگه می‌دارد.

پارت اول Batman: Knightfall؛ وحشتناک و بکر

انیمیشن «بتمن: نایت‌فال» (Batman: Knightfall) نیز درست مانند «اینوینسیبل» (Invincible)، از خشونت عریان و گرافیکیِ مجاز در درجه‌ی سنی بزرگسال (R) بهره می‌برد تا چند صحنه‌ی مهیج و البته وحشتناک را خلق کند. این لحنِ تاریک دقیقاً از همان صحنه‌ی ابتدایی و در جریان یک درگیری پایه‌گذاری می‌شود؛ جایی که اراذل‌واوباشِ خیابانی توسط مردی با تیغه‌های شعله‌ورِ دستکشش تکه‌تکه و ذوب می‌شوند. این لحظه بدون شک یکی از غافلگیرکننده‌ترین و هیجان‌انگیزترین سکانس‌های فیلم است. این خشونتِ افسارگسیخته به بهترین شکلِ ممکن خطرِ حضورِ «بین» (Bane) را به مخاطب می‌فروشد، چرا که او بدنِ انسان‌ها را دقیقاً مانند اسباب‌بازی در هم می‌شکند. همچنین این اثر بالاخره طراحیِ شخصیتِ «بین» را به‌درستی پیاده‌سازی کرده است و این مبارزِ استراتژیک، غول‌پیکرتر و عضلانی‌تر از همیشه به نظر می‌رسد.

«بین» حتی پیش از آن‌که زهر (Venom) را به بدنش تزریق کند شبیه به یک هیولای ترسناک است اما این دگردیسی باعث می‌شود از خود بپرسم که آیا اصلاً هیچ‌کدام از شخصیت‌های فیلم قادر به زمین زدن چنین غولی هستند یا خیر. به احتمال زیاد او حتی بدون استفاده از نیرنگ و حقه‌های مختلف هم می‌تواند «بتمن» را در هر مبارزه‌ی تن‌به‌تنی از پیش رو بردارد. حالا که صحبت از طراحیِ شخصیت شد، باید گفت که این انیمیشن چرخشِ جذابی در لباسِ بتمن (Batsuit) ایجاد کرده است و شنلِ او مانند پدهای شانه‌ی زرهِ یک شوالیه‌ی قرون وسطایی به سمتِ بالا خمیده می‌شود. این طراحی کاملاً منحصربه‌فرد است و با تمِ کلیِ «شوالیه» در داستان و به‌ویژه خطِ داستانیِ «عزرائیل» گره می‌خورد؛ با این وجود همچنان شما را در حسرتِ تماشای بیشترِ آن باقی می‌گذارد. بخش اولِ بتمن: سقوط شوالیه می‌توانست شروعِ قدرتمندتری داشته باشد اما به‌شکلی مؤثر زنجیره‌ای از اتفاقات را برای ادامه‌ی داستان پایه‌ریزی می‌کند که بدون شک بسیار درگیرکننده‌تر از پرده‌ی اولِ آن خواهد بود.

در نهایت باید اشاره کرد که این اثر در حالِ‌حاضر برای خریدِ دیجیتالی (برای ما ایرانی‌ها به‌صورت رایگان و دانلودی وجود دارد) در دسترس است؛ ضمن این‌که نسخه‌های بلوری (Blu-ray)، دی‌وی‌دی (DVD) و 4K UHD آن نیز در تاریخ ۸ سپتامبر روانه‌ی بازار خواهند شد. نظر شما نسبت به انیمیشن Batman: Knightfall Part 1 چیست؟ نظرات‌تان را با ما و دیگر کاربران مجله بازار به‌اشتراک بگذارید.

منبع: CBR

همه جزئیات تریلر جی تی ای 6 با امید لنون