در این مطلب به نقد و بررسی فصل چهارم سریال تد لاسو (Ted Lasso) می‌پردازیم. در ادامه همراه مجله بازار باشید.

فاصله‌ی سه‌ساله میان فصل‌های یک سریال، دیگر اتفاق عجیبی نیست؛ «جداسازی» (Severance) و «چیزهای عجیب» (Stranger Things) نمونه‌های روشنی هستند. آنچه بازگشت مهم‌ترین کمدی اپل تی‌وی (Apple TV) را متفاوت می‌کند، این است که Ted Lasso ظاهراً آخرین قسمت خود را پخش کرده بود؛ حتی اگر هیچ‌کس حاضر نمی‌شد پایان رسمی سریال را تأیید کند ( البته در هالیوود، هیچ بازگشتی را نباید غیرممکن دانست.) سریال Ted Lasso و شخصیت اصلی آن با بازی جیسون سودیکیس (Jason Sudeikis)، یکی از خالقان مجموعه، درست زمانی بهترین عملکرد خود را دارند که در سخت‌ترین موقعیت ممکن قرار گرفته‌اند.

تد لاسو از نخستین نمایش خود در سال ۲۰۲۰ تا آخرین مسابقه‌ی ای‌اف‌سی ریچموند (AFC Richmond) در سال ۲۰۲۳، به‌تدریج بخشی از درخشش اولیه‌اش را از دست داد. سریالی که روزگاری نمادی از امید و یکه‌تاز فصل جوایز بود و دو سال پیاپی جایزه‌ی امی بهترین مجموعه‌ی کمدی را به دست آورد، سرانجام به اپیزودهایی بیش‌ازحد طولانی، شایعات مربوط به تنش‌های پشت صحنه و پایانی رسید که جلوه‌های پرده‌ی سبز آن به‌شدت ناپایدار به‌نظر می‌رسید. کیفیت عجیب سکانس ازدواج در استون‌هنج حتی این پرسش را به وجود آورد که شاید تمام آن اتفاقات بخشی از یک رؤیا بوده‌اند اما چنین نبود. اکنون Ted Lasso با فصل چهارم بازگشته است. چهار قسمت ابتدایی گاهی جرقه‌هایی از همان نبوغ گذشته را به نمایش می‌گذارند اما همچنان در دام مشکلاتی گرفتار می‌شوند که فصل قبل را از نفس انداخته بودند.

بازگشت تد لاسو به AFC Richmond

بخشی از این شروع دوباره، به بازگرداندن تد به ای‌اف‌سی ریچموند اختصاص دارد. او پس از روبه‌روشدن با اضطراب‌های ناشی از پدر بودن و زخم‌های به‌جامانده از دوران کودکی، به ایالات متحده بازگشت تا حضور پررنگ‌تری در زندگی پسرش داشته باشد. در قسمت نخست، ربکا با بازی هانا وادینگهام (Hannah Waddingham)، کیلی با بازی جونو تمپل (Juno Temple) و هیگینز با بازی جرمی سوئیفت (Jeremy Swift) راهی کانزاس‌سیتی در ایالت میزوری می‌شوند تا تد را برای بازگشت به انگلستان متقاعد کنند. از زمان کناره‌گیری تد نیز سه سال گذشته است. در این مدت، پیشنهاد کیلی برای راه‌اندازی تیم فوتبال زنان به واقعیت تبدیل شده و «لیدی گری‌هاوندز» (Lady Greyhounds) در آستانه‌ی نخستین حضور خود در زمین قرار گرفته است.

هدف—اگر از این بازی واژگانی فوتبالی بگذریم—این است که تد همان تحولی را در تیم دسته‌دومی زنان رقم بزند که پیش‌تر برای تیم مردان ریچموند ایجاد کرده بود. بااین‌حال، موانع این بار بسیار بزرگ‌ترند و محدودیت‌های مالی باشگاه نیز به یکی از خطوط داستانی اصلی فصل تبدیل می‌شود. اشاره‌های دوباره به استخدام اولیه‌ی تد و نقشه‌ی انتقام‌جویانه‌ی ربکا علیه همسر سابقش، روپرت با بازی آنتونی هد فقید (Anthony Head)، مسیر بازگشت مخاطب به جهان آشنای Ted Lasso را هموار می‌کنند. فصل چهارم از این گذشته‌ی مشترک کمک می‌گیرد تا نقطه‌ی آغاز تازه‌اش، ادامه‌ای طبیعی برای داستان به‌نظر برسد.

اپیزودهای طولانی همچنان به ریتم Ted Lasso ضربه می‌زنند

طول زیاد اپیزودها از همان ابتدا به چشم می‌آید؛ چهار قسمت نخست هرکدام حدود ۴۵ دقیقه هستند. این زمان در مقایسه با برخی اپیزودهای بیش‌ازحد کش‌دار فصل سوم چندان افراطی نیست اما چندین خط داستانی فرعی با محوریت شخصیت‌های قدیمی مانند ربکا، کیلی و روی با بازی برت گلدستین (Brett Goldstein)، شتابی را کاهش می‌دهند که تیم، تازه به سریال بخشیده است.

سریال‌های پلتفرم‌های آنلاین اغلب به‌دلیل زمان طولانی اپیزودها و روایت کش‌دار مورد انتقاد قرار می‌گیرند. این در حالی است که اپل تی‌وی اخیراً با آثاری مانند «خلیج بیوه» (Widow’s Bay)، «مشکلات مالی مارگو» (Margo’s Got Money Troubles) و «حداکثر لذت تضمین‌شده» (Maximum Pleasure Guaranteed) روند موفقی داشته است؛ سریال‌هایی که مدت‌زمان اپیزودهایشان معمولاً از مرز نیم‌ساعت فراتر نمی‌رود. امید به اینکه Ted Lasso نیز همین الگو را دنبال کند، خیلی زود از بین می‌رود. البته اگر تعداد بیشتری از شوخی‌ها به هدف می‌نشستند، تحمل این زمان طولانی آسان‌تر می‌شد. فصل چهارم لحظات بامزه‌ای دارد اما تعداد شوخی‌هایی که واقعاً مخاطب را به خنده می‌اندازند، برای توجیه اپیزودهای ۴۵ دقیقه‌ای کافی نیست.

تیم زنان ریچموند، بهترین بخش فصل چهارم Ted Lasso است

خوشبختانه فصل چهارم هر زمان روی تیم تازه تمرکز می‌کند، دوباره به اوج می‌رسد. برای ایجاد تعادل در برابر خوش‌بینی پایان‌ناپذیر و جذابیت صمیمانه‌ی تد، مربی جدیدی نیز وارد ماجرا می‌شود. تانیا رینولدز (Tanya Reynolds) که به‌تازگی با بازی چشمگیر خود در نقش کارولین بینگلی مغرور در سریال «خواهر دیگر بنت» (The Other Bennet Sister) توجه‌ها را جلب کرده بود، اینجا نقش مربی آلیس چیلتون را بر عهده دارد. او به‌خوبی میان ظاهر تند و کم‌حوصله‌ی آلیس و تعهد سرسختانه‌اش به لیدی گری‌هاوندز تعادل برقرار می‌کند.

آلیس قرار نیست نسخه‌ی دیگری از روی کنت بداخلاق باشد. انگیزه‌ی اصلی او از میل به موفقیت و جدی گرفته‌شدن سرچشمه می‌گیرد. ربکا هنگام معرفی آلیس در قسمت دوم رفتار چندان مناسبی ندارد، اما تفاوت شخصیتی این مربی تازه با تد، به صحنه‌های مشترک آن‌ها در پشت زمین تمرین جان می‌بخشد. ترکیب شیرینی تد و تندی آلیس تنها دلیل موفقیت این زوج کاری نیست. اضافه‌شدن مربی بیرد با بازی برندن هانت (Brendan Hunt)، حس آشنایی خوشایندی ایجاد می‌کند، اما پویایی این گروه با حلقه‌ی حمایتی «دایموند داگز» (Diamond Dogs) تفاوت دارد. رینولدز در کنار سودیکیس و هانت کم نمی‌آورد و حضور قدرتمند او، پایه‌ی محکمی برای فصل چهارم می‌سازد.

لیدی گری‌هاوندز به Ted Lasso جان تازه‌ای می‌بخشد

شروع کار با تیمی تازه، سازندگان را با چالشی مهم روبه‌رو می‌کند: آن‌ها باید در زمانی کوتاه شخصیت‌هایی بسازند که مخاطب مشتاق موفقیتشان باشد، بدون اینکه تیپ‌های آشنای گذشته را تکرار کنند. فی مارسی (Faye Marsay) پس از نقش‌آفرینی‌های به‌یادماندنی در «اندور» (Andor) و «بازی تاج‌وتخت» (Game of Thrones)، شناخته‌شده‌ترین چهره‌ی این ترکیب است. او نقش لیزی، مدافعی سرسخت و مصمم را بازی می‌کند که هنگام بالارفتن تنش‌ها، بی‌درنگ برای کنترل اوضاع وارد عمل می‌شود. دیگر بازیکنان شاخص تیم عبارت‌اند از بوتس با بازی جود مک (Jude Mack)، دروازه‌بانی که حاضر نیست دستکش بپوشد—چون ظاهراً «دروازه‌بان‌ها دیوانه‌اند»—دوقلوهای همیشه در حال مشاجره، نیام با بازی آیسلینگ شارکی (Aisling Sharkey) و شیوون با بازی رکس هیز (Rex Hayes)، و مهاجمی به نام جما با بازی ابی هرن (Abbie Hern). جما پیشینه‌ای مشترک با آلیس دارد و رؤیاهایش نیز به فوتبال محدود نمی‌شود؛ ویژگی‌هایی که لایه‌ی مرموز دیگری به داستان او اضافه می‌کنند.

جای شخصیت‌های قدیمی، به‌ویژه جیمی تارت، سم اوبیسایا و دنی روخاس، خالی است؛ بااین‌حال، تیم تازه این احساس را ایجاد نمی‌کند که با نسخه‌ای کم‌رمق‌تر از ترکیب اصلی روبه‌رو هستیم. این تغییر به الگوی ناموفق «نجات‌یافته به‌وسیله‌ی زنگ: کلاس جدید» (Saved by the Bell: The New Class) شباهتی ندارد و بیشتر یادآور تحول موفق سریال «چراغ‌های جمعه‌شب» (Friday Night Lights) در فصل‌های چهارم و پنجم است. آشنایی با بازیکنان لیدی گری‌هاوندز و تماشای تد در جایگاهی که بیش از هر چیز دوستش دارد، انرژی ازدست‌رفته‌ی سریال را بازمی‌گرداند. این بار هدف فوری، جلوگیری از سقوط یا فتح لیگ نیست؛ مسئله‌ی اصلی، زنده نگه‌داشتن تیمی نوپاست که هنوز برای تثبیت جایگاه خود می‌جنگد.

فوتبال زنان؛ نبردی فراتر از زمین مسابقه

محبوبیت فوتبال زنان در بریتانیا، تا حدی به‌لطف موفقیت‌های تیم ملی انگلیس، افزایش یافته است؛ اما این رشته همچنان از امکانات، سرمایه و پوشش رسانه‌ای فوتبال مردان بی‌بهره مانده. دیدگاه‌های منسوخ درباره‌ی ورزش زنان نیز مانع دیگری هستند که تیم باید با آن مقابله کند. در سطح مدیریتی، ربکا تلاش می‌کند انتظارات را کنترل کند؛ تلاشی که همیشه نتیجه‌ی مطلوبی ندارد. سریال از همان ابتدا نشانه‌هایی از بروز اختلاف میان ربکا و کیلی می‌کارد. کیلی اکنون مدیر ارشد بازاریابی لیدی گری‌هاوندز است و ترکیب دوستی با روابط کاری، زمینه‌ای آماده برای شکل‌گیری تنش فراهم می‌کند.

ورود زلدا ساوت‌پورت، تاجری جدی و بی‌ملاحظه با بازی تریسی اولمن (Tracey Ullman)، منبع احتمالی دیگری برای اختلاف است. شاید این خطوط داستانی با پیشرفت فصل سرانجام در کنار یکدیگر قرار بگیرند، اما روایت ربکا در چهار قسمت ابتدایی پراکنده و فاقد تمرکز به‌نظر می‌رسد. داستان او از کشف تازه‌ی مفاهیم فمینیستی تا تلاش برای برقراری تعادل میان زندگی حرفه‌ای و شخصی و تصمیمش برای پنهان‌کردن محدودیت‌های بودجه از کیلی را در بر می‌گیرد. تعدد این ایده‌ها باعث شده است هیچ‌کدام در حال حاضر فرصت کافی برای پرداختی عمیق پیدا نکنند.

رابطه‌ی روی و کیلی همچنان در دور باطل گرفتار است

بازگشت کیلی به ریچموند، مشکلات خط داستانی حرفه‌ای او در فصل گذشته را بلافاصله برطرف می‌کند؛ فصلی که این شخصیت را از بیشتر بازیگران اصلی جدا کرده بود. کیلی همچنین بهترین حامی ممکن برای تیم زنان ریچموند است و حضورش در این جایگاه، کاملاً طبیعی به‌نظر می‌رسد. بااین‌حال، کسانی که انتظار داشتند یکی از ضعیف‌ترین خطوط داستانی Ted Lasso از نو ساخته شود، ناامید خواهند شد. جدایی روی و کیلی ریشه در رفتارهای خودویرانگر روی داشت؛ موضوعی که سریال پیش‌تر به‌اندازه‌ی کافی به آن پرداخته است. موانع تصنعی که این دو را در قالب دو دوست نگه می‌داشتند، از همان فصل سوم خسته‌کننده شده بودند. راه‌های فراوانی برای گسترش رابطه‌ی دو شخصیت وجود دارد و همه‌چیز نباید به چرخه‌ی جدایی و احتمال آشتی محدود شود. بااین‌حال، Ted Lasso ظاهراً تمایلی به امتحان‌کردن مسیرهای دیگر ندارد. هماهنگی میان گلدستین و تمپل هنوز هم هر بار که مقابل یکدیگر قرار می‌گیرند، فوق‌العاده است. همین شیمی قدرتمند، سرخوردگی از مسیری را که داستانشان ظاهراً در پیش گرفته، بیشتر می‌کند.

آیا فصل چهارم Ted Lasso می‌تواند یک بازگشت موفق باشد؟

فوتبال را به بازی دو نیمه می‌شناسند و آغاز فصل چهارم Ted Lasso نیز دقیقاً چنین وضعیتی دارد. تمرکز روی تیم زنان بخش مهمی از همان ویژگی‌هایی را احیا می‌کند که در سال ۲۰۲۰ مخاطبان را شیفته‌ی سریال کردند. لیدی گری‌هاوندز، اعضای دوست‌داشتنی و پویایی تازه‌ای دارند و بازگشت تد به مربیگری نیز دوباره به داستان هدف می‌بخشد. در نیمه‌ی دیگر، سریال مدام از ماجراهای جذاب تیم زنان فاصله می‌گیرد و به شخصیت‌های قدیمی بازمی‌گردد که همچنان تصمیم‌های خسته‌کننده می‌گیرند. این بخش‌ها یادآور همان اشتباهاتی هستند که تماشای فصل گذشته را به تجربه‌ای فرسایشی تبدیل کردند. هنوز دلایل زیادی برای امیدواری وجود دارد اما اگر قرار باشد بازگشت Ted Lasso با پیروزی همراه شود، تد و سریالش باید هرچه زودتر تاکتیک خود را تغییر دهند.

نظر شما چیست؟ نظرات‌تان را با ما و دیگر کاربران مجله بازار به‌اشتراک بگذارید.

منبع: theplaylist

بازی‌های خفنی که یادتون رفته؛ میزگیم با امید لنون